ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Στο εμβληματικό κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ, εκεί όπου γράφτηκε η τελευταία πράξη της Παρισινής Κομμούνας, έδωσε το «παρών» ο πρώην Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας, Γκιγιόμ Τρισάρ, συμμετέχοντας στις ελευθεροτεκτονικές εκδηλώσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά.
Σε μια ανάρτηση στο Facebook με ισχυρό συμβολισμό, ο κ. Τρισάρ υπογράμμισε ότι η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας από τη Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας για την απόδοση τιμών στους «Κομμουνάρους» δεν είναι τυχαία, καθώς η Κομμούνα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη, ανθρώπινη αξιοπρέπεια και χειραφέτηση.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε ένα σημείο με βαρύ ιστορικό φορτίο.
Τον Μάιο του 1871, το κοιμητήριο Περ-Λασαίζ μετατράπηκε σε πεδίο σφοδρών μαχών.
Οι «Ομοσπονδιακοί» (Fédérés) της Κομμούνας βρέθηκαν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα στρατεύματα των Βερσαλλιών του Θιέρσου και τις δυνάμεις των Πρώσων.
Η αιματηρή καταστολή κορυφώθηκε το βράδυ της 27ης Μαΐου, όταν 147 επιζώντες μαχητές εκτελέστηκαν μπροστά στον τοίχο που έκτοτε ονομάζεται «Τοίχος των Ομοσπονδιακών» (Mur des Fédérés).
Τουλάχιστον 6.000 Γάλλοι Ελευθεροτέκτονες πολέμησαν στο πλευρό των «Κομμουνάρων» για τη δημοκρατία, τον λαό και την πατρίδα.
Γάλλοι Ελευθεροτέκτονες της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας στο κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ την Πρωτομαγιά του 2026. Σημειώνεται ότι 6.000 Γάλλοι Ελευθεροτέκτονες πολέμησαν στην Κομμούνα του Παρισιού το 1871 στο πλευρό των πατριωτών δημοκρατικών «Κομμουνάρων».
Ο Γκιγιόμ Τρισάρ, με τα γυαλιά ηλίου, στη συγκέντρωση της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας την 1η Μαΐου 2026.
Η Δημοκρατία ως διαρκής αγώνας
Σύμφωνα με τον Γκιγιόμ Τρισάρ, η Κομμούνα δεν αποτέλεσε απλώς μια εξέγερση, αλλά μια «έμπρακτη ελπίδα» και μια μεγαλειώδη απόπειρα να τεθεί ο άνθρωπος στο επίκεντρο της πολιτικής.
Υπό την ιδιότητά του ως Ελευθεροτέκτονας, τόνισε πως η Δημοκρατία δεν παραχωρείται ποτέ ως δώρο, αλλά:
Κερδίζεται μέσα από κοινωνικούς αγώνες.
Οικοδομείται με τη μάχη για την ελευθερία και την ισότητα των δικαιωμάτων.
Θωρακίζεται μέσω της αδελφοσύνης.
Κλείνοντας, ο κ. Τρισάρ απηύθυνε κάλεσμα για συλλογική εγρήγορση, επισημαίνοντας ότι η διατήρηση της ιστορικής μνήμης αποτελεί ευθύνη απέναντι στις δυνάμεις της αντίδρασης.
Στόχος παραμένει η συνέχιση του κοινού «Έργου», ώστε το όραμα για μια αδελφική και κοινωνική Δημοκρατία να παραμείνει ζωντανό.
«Τιμή στους Κομμουνάρους, ζήτω η Κοινωνική Δημοκρατία», ήταν το καταληκτικό μήνυμα του πρώην Μεγάλου Διδασκάλου.
Η ανάρτηση:
«Δεν είναι τυχαίο που η Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας τιμά την Παρισινή Κομμούνα την 1η Μαΐου, την παγκόσμια ημέρα αγώνα των εργαζομένων.
»Πράγματι, η Παρισινή Κομμούνα εγγράφεται στη μακρά ιστορία των αγώνων για την κοινωνική δικαιοσύνη, την ανθρώπινη χειραφέτηση και την αξιοπρέπεια.
»Σε αυτή την επέτειο μνήμης, η σκέψη μου στρέφεται σε εκείνες τις γυναίκες και εκείνους τους άνδρες που, το 1871, θέλησαν να οικοδομήσουν μια Δημοκρατία πιο δίκαιη, πιο κοινωνική, πιο αδελφική· σε όλους εκείνους που, μέσα στην ορμή ενός λαού που ορθώνει το ανάστημά του, επιχείρησαν να ανοίξουν ένα ρήγμα στην Ιστορία, θυσιάζοντας τη ζωή τους.
»Η Κομμούνα δεν υπήρξε απλώς μια εξέγερση· υπήρξε μια έμπρακτη ελπίδα, μια σύντομη αλλά μεγαλειώδης απόπειρα να τεθεί ξανά ο άνθρωπος στο επίκεντρο της πολιτείας.
»Ως Ελευθεροτέκτονας, διακρίνω στην Κομμούνα μια πίστη σε αυτή την απλή και ριζοσπαστική ιδέα: η Δημοκρατία δεν είναι ποτέ δεδομένη· κερδίζεται και οικοδομείται μέσα από τον κοινωνικό αγώνα, μέσα από τη μάχη για την ελευθερία, την ισότητα των δικαιωμάτων και την αδελφοσύνη.
»Επομένως, ναι, το να θυμόμαστε σημαίνει προφανώς ότι αρνούμαστε τη λήθη, αλλά κυρίως σημαίνει ότι αναλαμβάνουμε μια συλλογική ευθύνη: να αντιστεκόμαστε στις δυνάμεις της αντίδρασης και να συνεχίζουμε το κοινό Έργο, ώστε να μην σβήσει ποτέ αυτή η υπόσχεση της χειραφέτησης· ώστε να παραμείνει ζωντανό, πάντα και παντού, το ιδανικό μιας αδελφικής Δημοκρατίας.
»Τιμή στους Κομμουνάρους!
»Ζήτω η Κομμούνα!
»Ζήτω η Δημοκρατία!
»Ζήτω η Κοινωνική Δημοκρατία!».
Δείτε την ανάρτηση:
Κομμούνα Παρισιού 28 Μαρτίου-28 Μαΐου 1871. Paris Commune (18 March-28 May 1871).
6.000 Ελευθεροτέκτονες έσπευσαν στα οδοφράγματα της Κομμούνας για να υπερασπιστούν τον λαό και την πατρίδα.
Thirifocq: «Το Παρίσι χαίρει του σεβασμού ολοκλήρου του κόσμου και ο Τεκτονισμός χαίρει του σεβασμού της αμυήτου κοινωνίας. Και το ένα και το άλλο είναι έργα που προβάλλουν Φως. Καταργήστε τα και τα σκότη θα μας καλύψουν…» και συνεχίζει «… Πρέπει να πούμε στις Βερσαλλίες, ότι εάν εντός 48 ωρών, από τη στιγμή που θα υψώσουμε τα Λάβαρα των Στοών μας πάνω στα οδοφράγματα, δεν προτείνουν μία λύση που να οδηγεί στην ειρήνη, ή εάν έστω και μία σφαίρα ή οβίδα τους, τρυπήσει τα Λάβαρά μας, τότε θα καταφύγουμε στα όπλα για να εκδικηθούμε αυτή τη βεβήλωση».
Εφημερίδα Le Cri du Peuple: «Βγήκατε από τα μυστικά σας εργαστήρια για να φέρετε σε δημόσια θέα τη Σημαία της Ειρήνης, η οποία αψηφά τη δύναμη. Φέρατε στο φως του ηλίου, Ιδέες που κρατούσατε για αιώνες κρυφές μέσα στα σύμβολά σας. Ο Ελευθεροτεκτονισμός, στο όνομα της Αδελφότητος, ένωσε την εργαζόμενη μεσαία τάξη με το ηρωικό προλεταριάτο. Τον ευχαριστώ γι’ αυτό. Τέκτονες, είστε αντάξιοι της Δημοκρατίας και της Επανάστασης!».
Λουίζ Μισέλ: «Αυτή η παράξενη πομπή ήταν ένα θέαμα, σαν αυτά που βλέπει κανείς στα όνειρα. Ακόμα και σήμερα μου φαίνεται ότι τους ξαναβλέπω, σαν εικόνες φαντασμάτων να κινούνται στη σκηνή, σε μια παράσταση άλλης εποχής. Να λένε τα λόγια της Ελευθερίας και της Ειρήνης, τα οποία θα επαληθευτούν στο μέλλον. Η αίσθηση ήταν μεγαλειώδης. Ήταν υπέροχο να βλέπεις αυτή την τεράστια πομπή να βαδίζει παίρνοντας ρυθμό από τον ήχο των σφαιρών. Τα παράξενα Λάβαρα περνούσαν, τα τουφέκια, τα κανόνια, οι οβίδες λύσαγαν. Ήταν 6000, αντιπροσώπευαν 50 Στοές. Ήταν τα Λάβαρα που στήθηκαν στο οδόφραγμα του PortMaillot. Πρώτο απ ́όλα ήταν το λευκό, σαν μία σημαία Ειρήνης, που πάνω του είχε κεντημένες, με κόκκινα γράμματα, αυτές τις λέξεις: “Αγαπάτε Αλλήλους”…».
