ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Της Ουζάι Μπουλούτ (Uzay Bulut)
Καθώς η Κύπρος αναλαμβάνει την εκ περιτροπής προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ, η Ένωση εξακολουθεί να εθελοτυφλεί μπροστά στην παράνομη στρατιωτική κατοχή από την Τουρκία, μια χώρα υπό ένταξη στην ΕΕ.
Από την 1η Ιανουαρίου, η Κυπριακή Δημοκρατία ξεκίνησε την εξάμηνη προεδρία της στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ιανουάριος-Ιούνιος 2026).
Παρόλα αυτά, το 36% και πλέον του εδάφους της Κύπρου παραμένει υπό παράνομη κατοχή από την Τουρκία, η οποία είναι υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ και μέλος του ΝΑΤΟ.
Το 1960, η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη βρετανική κυριαρχία και ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη δημοκρατία.
Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 1974, ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στην Κύπρο, παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένου του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών του 1945, των Συμβάσεων της Γενεύης του 1949, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου του 1950 και άλλων συνθηκών που υιοθετήθηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για την απαγόρευση της επιθετικότητας.
Η παράνομη τουρκική εισβολή πραγματοποιήθηκε σε δύο φάσεις – στις 20 Ιουλίου και στις 14 Αυγούστου.
Αυτή η στρατιωτική επιχείρηση χαρακτηρίστηκε από δολοφονίες και βομβαρδισμούς μη στρατιωτικών στόχων (συμπεριλαμβανομένων νοσοκομείων), καθώς και από την παράνομη κράτηση στρατιωτών και αμάχων σε χώρους που προσομοίαζαν με στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Κατά τη διάρκεια της εισβολής, οι συστηματικές, συνοπτικές εκτελέσεις αμάχων, καθώς και τα βασανιστήρια και η κακομεταχείριση, συμπεριλαμβανομένων των βιασμών Ελληνοκυπρίων, ήταν καθημερινό φαινόμενο.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει τεκμηριώσει εκτενώς βιασμούς γυναικών και παιδιών ηλικίας από 12 έως 71 ετών, συμπεριλαμβανομένων εγκύων και ατόμων με νοητική υστέρηση.
Μέσω αυτών των αγριοτήτων, οι τουρκικές δυνάμεις κατοχής τρομοκράτησαν τους Ελληνοκύπριους στον βορρά, αναγκάζοντας περίπου 170.000 ανθρώπους να καταφύγουν στις ελεγχόμενες από την κυπριακή κυβέρνηση περιοχές στον νότο.
Οι γαίες, τα σπίτια, οι επιχειρήσεις και οι λοιπές περιουσίες τους στον βορρά κατασχέθηκαν, λεηλατήθηκαν και διανεμήθηκαν σε μέλη του τουρκικού στρατού κατοχής και σε παράνομους εποίκους από την Τουρκία.
Περίπου 40.000 Τούρκοι στρατιώτες παραμένουν παράνομα ανεπτυγμένοι στο βόρειο τμήμα της Κύπρου μέχρι σήμερα.
Όπως και στο υπόλοιπο νησί, ο πληθυσμός του βόρειου τμήματος της Κύπρου είχε ελληνική πλειοψηφία μέχρι την εισβολή του 1974, η οποία μετέβαλε βίαια τον δημογραφικό χαρακτήρα της χώρας.
Μέχρι σήμερα, οι τουρκικές κατοχικές δυνάμεις συνεχίζουν να εμποδίζουν τους Ελληνοκύπριους να επιστρέψουν στις εστίες και τις περιουσίες τους στις κατεχόμενες περιοχές.
Αυτή η πολιτική του αναγκαστικού εκτοπισμού των γηγενών Ελληνοκυπρίων από τον κατεχόμενο βορρά, σε συνδυασμό με την καταστροφή της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και την παράνομη αλλαγή των γεωγραφικών τοπωνυμίων από ελληνικά σε τουρκικά, αποσκοπεί στην εξάλειψη του ελληνικού και χριστιανικού πολιτισμού χιλιάδων ετών στην Κύπρο.
Η τραγωδία των αγνοουμένων
Μία από τις πιο τραγικές συνέπειες της τουρκικής εισβολής του 1974 είναι οι υποθέσεις των αγνοουμένων που παραμένουν ανοιχτές.
Ένα νέο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Πού είναι;» (Where are they?), σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Νίκου Ασλανίδη -διακεκριμένου δημοσιογράφου, δημιουργού ντοκιμαντέρ και προέδρου του Συμβουλίου Τιμής και Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΜ-Θ- ρίχνει φως στις περιπτώσεις εκείνων που εξαφανίστηκαν βίαια κατά τη διάρκεια της εισβολής.
Σύμφωνα με τη σύνοψη του ντοκιμαντέρ:
«Πριν από πενήντα χρόνια, ο Βάσος έχασε τη μητέρα του, τις τέσσερις αδερφές του και τον ανιψιό του, που ήταν μόλις έξι μηνών… Βρέθηκαν νεκροί σε ομαδικό τάφο.
»Δίπλα στο βρέφος ήταν η πιπίλα του.
»Ο Παναγιώτης έχασε τους γονείς του και τον 8χρονο αδερφό του.
»Τους αναζητά εδώ και 50 χρόνια, χωρίς κανένα αποτέλεσμα».
Σε συνέντευξή του στο europeanconservative.com, ο Νίκος Ασλανίδης δήλωσε:
«Ο συνολικός αριθμός των αγνοουμένων κατά την τουρκική εισβολή του 1974 ήταν 1.619 άτομα.
»Οι περισσότεροι ήταν άμαχοι, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι.
»Ασχολήθηκα με αυτό το θέμα από μικρή ηλικία, όταν είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα στο γειτονικό χωριό όπου ζούσα να ψάχνει τον γιο της, ο οποίος τότε υπηρετούσε ως στρατιώτης στην Κύπρο.
»Καθόταν έξω από το σπίτι της και ρωτούσε όποιον περνούσε αν είχε δει τον γιο της.
»Αυτή τη γυναίκα, την Ευαγγελία, της πήρα συνέντευξη αργότερα όταν έγινα δημοσιογράφος.
»Μου έδειξε το κοστούμι που είχε ετοιμάσει για τον γάμο του γιου της.
»Ήταν σίγουρη ότι μια μέρα ο γιος της θα επέστρεφε, αλλά τελικά η κυρά-Ευαγγελία απεβίωσε.
»Τάφηκε μαζί με το κοστούμι του γιου της».
«Τα λείψανα του Κωνσταντίνου βρέθηκαν πέρυσι, 50 χρόνια μετά την εισβολή, και τάφηκαν στον ίδιο τάφο με τη μητέρα του.
»Αυτή είναι η πρώτη ιστορία του ντοκιμαντέρ μου.
»Ανάμεσα στους αγνοουμένους υπήρχαν επίσης 36 παιδιά, ηλικίας από έξι μηνών έως 16 ετών».
«Σήμερα παραμένουν αγνοούμενοι 754 άνθρωποι, ανάμεσά τους 16 παιδιά.
»Οι γονείς έχουν πληροφορίες που υποδηλώνουν ότι τα παιδιά τους υιοθετήθηκαν από άτεκνες τουρκικές οικογένειες.
»Σε μία περίπτωση που παρουσιάζεται στο ντοκιμαντέρ, η μητέρα του παιδιού, η κυρία Μυροφόρα, εντόπισε τον γιο της στην Άγκυρα, αλλά οι τουρκικές Αρχές δεν της επιτρέπουν να υποβληθεί σε τεστ DNA για να επιβεβαιώσει την ταυτότητά του».
Εγκλήματα πολέμου και έλλειψη συνεργασίας
Όλοι αυτοί οι αγνοούμενοι συνελήφθησαν από Τούρκους στρατιώτες και παραστρατιωτικούς, ανέφερε ο Ασλανίδης.
«Εκείνη την περίοδο διαπράχθηκαν φρικτά εγκλήματα εν ψυχρώ: δολοφονίες, βιασμοί και βασανιστήρια.
»Όλα αυτά περιγράφονται στο ντοκιμαντέρ από αυτόπτες μάρτυρες.
»Μόνο ένας πολύ μικρός αριθμός όσων εκτελέστηκαν στις κατεχόμενες περιοχές έχει βρεθεί.
»Οι τουρκικές Αρχές αρνούνται να διεξαγάγουν έρευνες, ισχυριζόμενες ότι πρόκειται για στρατιωτικές ζώνες».
«Οι πιο τραγικές περιπτώσεις είναι αυτές των αγνοουμένων που μεταφέρθηκαν από την Κύπρο στο εσωτερικό της Τουρκίας.
»Μετά από πολλά χρόνια, 13 Έλληνες και Ελληνοκύπριοι αγνοούμενοι εντοπίστηκαν στις φυλακές του Μπολού και του Ντενιζλί.
»Έντεκα από αυτούς ήταν σε κωματώδη κατάσταση, καθώς είχαν χρησιμοποιηθεί από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας σε βιοχημικά πειράματα.
»Οι ελληνικές Αρχές ενημερώθηκαν, αλλά δεν έγινε καμία επίσημη καταγγελία στο όνομα της “ελληνοτουρκικής φιλίας”».
Η Τουρκία δεν έχει συνεργαστεί με την Κύπρο για τον εντοπισμό των αγνοουμένων.
Η Κυπριακή Δημοκρατία και διεθνείς οργανισμοί επισημαίνουν σταθερά ότι η έλλειψη συνεργασίας της Τουρκίας, ιδιαίτερα όσον αφορά την πρόσβαση σε στρατιωτικά αρχεία, εμποδίζει το έργο της Διερευνητικής Επιτροπής για τους Αγνοουμένους (ΔΕΑ).
Ο Νίκος Ασλανίδης πρόσθεσε: «Η Τουρκία απαγορεύει τις έρευνες στο μεγαλύτερο μέρος (άνω του 70%) των κατεχομένων.
»Ωστόσο, όπως καταγγέλλουν οι συγγενείς, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν πρόκειται καθόλου για στρατιωτικές περιοχές, αλλά για πάρκα, χωράφια και δρόμους.
»Η Τουρκία αρνείται πεισματικά τις έρευνες γιατί, αν βρεθούν λείψανα αμάχων, θα αποκαλυφθούν και τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν.
»Όπως φαίνεται στο ντοκιμαντέρ, σε μια περίπτωση βρέθηκαν τα λείψανα ενός βρέφους έξι μηνών με μια σφαίρα στο κεφάλι. Δίπλα στον σκελετό ήταν η πιπίλα του μωρού».
Η απέλαση του δημοσιογράφου
Στις 21 Οκτωβρίου, απαγορεύτηκε στον Νίκο Ασλανίδη η είσοδος στην Τουρκία με την αιτιολογία ότι αποτελεί «εθνική απειλή», λόγω των ντοκιμαντέρ του για την Κύπρο και τη Γενοκτονία των Ποντίων.
Ο ίδιος δήλωσε: «Ταξίδευα μαζί με άλλους 110 δημοσιογράφους της ΕΣΗΕΜ-Θ για να συναντήσουμε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.
»Στα σύνορα των Υψάλων, η τουρκική αστυνομία μου αρνήθηκε την είσοδο.
»Μου είπαν ότι έχω χαρακτηριστεί “απειλή για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας” και με ανάγκασαν να επιστρέψω στην Ελλάδα».
«Οι τουρκικές εφημερίδες έγραψαν ότι χαρακτηρίστηκα “επικίνδυνος” λόγω των ντοκιμαντέρ μου.
»Δυστυχώς, παρά τις συστάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι διώξεις δημοσιογράφων στην Τουρκία συνεχίζονται.
»Ο Παγκόσμιος Δείκτης Ελευθερίας του Τύπου κατατάσσει την Τουρκία στις χαμηλότερες θέσεις παγκοσμίως».
Για πάνω από 51 χρόνια, η Δύση εθελοτυφλεί. Ο Νίκος Ασλανίδης καταλήγει:
«Πιστεύω ότι η ΕΕ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και ολόκληρη η διεθνής κοινότητα πρέπει να αντιληφθούν το συντομότερο δυνατό την επικίνδυνη πολιτική της Τουρκίας.
»Ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα ασκηθεί πίεση και θα προκύψει ένα καθεστώς στην Τουρκία που θα συμφιλιωθεί με τις ιστορικές αλήθειες.
»Μόνο τότε μπορεί να βρεθεί λύση στο ανθρωπιστικό ζήτημα των αγνοουμένων, που παραμένει μια ανοιχτή πληγή 51 χρόνια μετά».
