ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Πανηγυρίζει όλος(;) ο Δυτικός Δημοκρατικός(;) κόσμος για το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ.
Οι απειλές για την προσάρτηση της Γροιλανδίας, η «καταδρομική» επιχείρηση της απαγωγής του Μαδούρο, ο πόλεμος στο Ιράν, οι «φιλίες» με τον Πούτιν, οι σκληρές πρακτικές κατά της λαθραίας μετανάστευσης είναι μερικές από τις πολιτικές που ενόχλησαν τα εκτός ΗΠΑ κέντρα εξουσίας και μεγάλο μέρος των πολιτών. Φυσικά όχι με την ίδια ένταση το κάθε ένα από αυτά ούτε άλλωστε στον ίδιο βαθμό τα κέντρα εξουσίας και τους πολίτες κάθε χώρας. Για παράδειγμα για τις κυβερνήσεις της Ευρώπης -αλλά όχι στην ίδια ένταση και έκταση και για τους Ευρωπαίους πολίτες- το κύριο πεδίο της αντίθεσης και της έντασης ήταν η διαφοροποίηση της πολιτικής των ΗΠΑ για τον Ρώσο-Ουκρανικό πόλεμο. Αλλά για τους Αμερικανούς αυτά που μέτρησαν ήταν μάλλον διαφορετικά και μάλλον ήταν, σε μεγάλο βαθμό, τα ίδια που οδηγούν και τους πολίτες της Ευρώπης να αποδοκιμάζουν τις καθεστηκυίες πολιτικές δυνάμεις αναζητώντας λύσεις απελπισίας έξω από το «σύστημα». Παραφράζοντας το ”It’s the economy stupid” του Κλίντον θα λέγαμε μάλλον ότι αυτά «Είναι τα κοινωνικά αδιέξοδα ηλίθιε». Ιδιαίτερα ο πόλεμος κατά του Ιράν κόστισε όχι μόνο λόγω της επίπτωσης στο κόστος ζωής αλλά επί πλέον γιατί κλόνισε την εικόνα της παγκόσμιας κυριαρχίας και της παντοδυναμίας των ΗΠΑ.
Στην Ευρώπη, που πλήττεται από την ακρίβεια από τότε που ξέσπασε ο Ρώσο-Ουκρανικός πόλεμος, οι κυβερνήσεις προσπαθούν απεγνωσμένα να πείσουν τους πολίτες ότι κινδυνεύουν από ένα κράτος το οποίο εδώ και πέντε χρόνια προσπαθεί να καταβάλλει έναν προδήλως υποδεέστερο αντίπαλο -έστω και αν αυτός ενισχύεται, με κάθε δυνατό μέσο από την Ευρώπη(καθώς και από τις ΗΠΑ τουλάχιστον μέχρι και το 2024)- δίχως να το κατορθώνει. Προσπαθούν τρομοκρατώντας τον κόσμο με το λογικά ανύπαρκτο ενδεχόμενο μιας ευρύτερης επίθεσης -επιστρατεύοντας «υβριδικές επιθέσεις», «εισβολές» drown’s, kit επιβίωσης(σε λίγο θα ακολουθήσουν συμβουλές για υπόγεια καταφύγια), κ.λπ.- να εξασφαλίσουν την αποδοχή μιας πολιτικής η οποία, απογειώνοντας το κόστος ζωής, μας έκανε τον βίο αβίωτο. Τα κέντρα ελέγχου και χειραγώγησης της κοινής γνώμης εργάζονται, με το αζημίωτο φυσικά, πυρετωδώς. Παρά τις «φιλότιμες» προσπάθειές τους όμως οι πολίτες, οδηγημένοι από τις αγωνίες της καθημερινότητας, οδηγούνται σε άλλες ατραπούς. Η επισήμανση ότι οι «νέες λύσεις» στο πολιτικό πρόβλημα οδηγούν σε περιπέτειες δεν είναι αρκετή για να αποτρέψει το κύμα δυσαρέσκειας να στραφεί(Γαλλία, Γερμανία, κ.λπ.) στα άκρα. Όταν η ζωή σε αλυσοδένει στα καθημερινά αδιέξοδα για πολλούς το μόνο που απομένει είναι κάτι σαν το «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων…».
Το «στραπάτσο» του Τράμπ στις εκλογές για την ώρα φαίνεται να μας εξυπηρετεί. Αν και η «φιλία» με τον Ερντογάν έχει μείνει προς το παρόν κυρίως σε επίπεδο διακηρύξεων κανένας δεν μπορούσε να εγγυηθεί ότι στο μέλλον οι υποσχέσεις δεν θα γίνονταν πράξη. Όμως ας κρατάμε μικρό καλάθι. Όχι μόνο γιατί ο Τράμπ θα είναι δύο χρόνια ακόμα στο τιμόνι των ΗΠΑ αλλά κυρίως γιατί στις «συμμαχίες» αυτό που μετράει πάντα είναι το συμφέρον του ισχυρού. Αλλά όχι μόνον αυτό. Μετράνε τα συμφέροντα και οι συσχετισμοί κάθε στιγμής. Οι σύμμαχοι του Α’ Βαλκανικού Πολέμου(1912) έγιναν εχθροί στον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο(1913). Αλλά και στην μεγάλη κλίμακα τους δύο προηγούμενους αιώνες οι συμμαχίες άλλαζαν όπως το υπαγόρευαν τα συμφέροντα της συγκυρίας, ο αγώνας για κυριαρχία. Οι σύμμαχοι γίνονταν εχθροί και μετά από λίγο πάλι σύμμαχοι. Οι Ναπολεόντειοι(1800-1815), ο Κριμαϊκός(1853-1856), ο Α’ και ο Β’ Παγκόσμιοι το αποδεικνύουν. Όλα για την κυριαρχία, για τον έλεγχο της ενέργειας, των περιφερειακών αγορών και των δρόμων του εμπορίου. Η επίκληση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών, της ασφάλειας, της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων των μειοψηφιών χρησιμοποιούνται κατά περίπτωση και σύμφωνα με ανομολόγητα συμφέροντα. Το ξέρουν καλά οι Κύπριοι, οι Κούρδοι, οι Ιρακινοί, κ.λπ.. Τα πάντα για την κυριαρχία . Αυτήν ακριβώς που με ακραίο και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό τρόπο διεκδικεί ο Τραμπ.
Ακριβώς αυτός ο απροκάλυπτα brutal τρόπος ίσως μας κάνει να αναρωτηθούμε. Μήπως τελικά ο Τραμπ μας συμφέρει; Μήπως μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε ότι τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται; Μήπως η αναφορά του Προέδρου της Κίνας(Σι Τζινπίνγκ) στην «Παγίδα του Θουκυδίδη» που περιγράφει που οδηγεί, μοιραία, αυτός ο αγώνας για την απόκτηση ή την διατήρηση της μονοπώλησης της κυριαρχίας μας αφυπνίσει; Η επίθεση στο Ιράν επιβάρυνε την ατμόσφαιρα αλλά δεν είναι το κύριο πεδίο σύγκρουσης. Δεν αποτελεί βασικό διακύβευμα του αγώνα για παγκόσμια κυριαρχία. Τα πεδία αυτής της σύγκρουσης είναι η Κεντρική Ευρώπη και η Άπω Ανατολή. Είναι η μάχη των Δυτικών συμφερόντων απέναντι στην Ρωσία και την Κίνα. Και, βεβαίως, το πρόβλημα δεν είναι τα πολιτικά καθεστώτα αυτών των χωρών. Είναι η δυνατότητά τους να αμφισβητήσουν την πρωτοκαθεδρία των κέντρων ισχύος της Ε.Ε. και των ΗΠΑ.
Η πολιτική «περικύκλωσης» της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ προετοιμαζόταν από καιρό. Το 2008, στην σύνοδο του Βουκουρεστίου, συζητήθηκε από τις 26(τότε) χώρες μέλη η ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ. Συζητήθηκε αλλά όπως λέει ο BRZEZINSKI(Η Μεγάλη Σκακιέρα, 1997) πρόκειται για «αναζήτηση τυπικής συναίνεσης» αφού στην πραγματικότητα «η εξουσία απορρέει τελικά από μια μόνον πηγή, συγκε¬κριμένα την Ουάσινγκτον». Να σημειωθεί ότι στην ίδια σύνοδο αποτράπηκε η είσοδος στο ΝΑΤΟ των Σκοπίων με το όνομα Μακεδονία χάρις στην κάθετη και σθεναρή αντίθεση του Κώστα Καραμανλή παρά τις ισχυρές πιέσεις των ΗΠΑ και άλλων συμμάχων. Η είσοδος της Ουκρανίας και της Γεωργίας αποτράπηκε τότε όχι μόνον λόγω της αντίδρασης της Ρωσίας αλλά επιπλέον και επειδή υπήρξαν επιφυλάξεις από άλλους εταίρους. Φυσικά οι επιφυλάξεις αυτές απλώς ανέβαλαν και δεν ακύρωσαν την υλοποίηση του σχεδίου των ΗΠΑ που ήταν στρατηγικά προσανατολισμένο στην αποδυνάμωση και την ακύρωση των προοπτικών της Ρωσίας να αποτελέσει ισχυρό και ανεξάρτητο «συμπαίκτη» στο παιχνίδι της παγκόσμιας κυριαρχίας, ικανό να αμφισβητήσει την «αυτοκρατορία» των ΗΠΑ.
Όπως γράφει το 1997 ο BRZEZINSKI -αποκαλύπτοντας σχέδια του «βαθέως συστήματος» των ΗΠΑ(δεδομένου ότι υπήρξε σύμβουλος ασφαλείας επί Ρέιγκαν) σχετικά με την Ρωσία-, «Μια χαλαρή συνομοσπονδιακή Ρωσία, αποτελούμενη από μια Ευρωπαϊκή Ρωσία, μια Σιβηριανή Δημοκρατία και μια Δη¬μοκρατία της Άπω Ανατολής, θα ήταν ευκολότερο να καλ¬λιεργήσει στενότερες οικονομικές σχέσεις με την Ευρώπη, με τα νέα κράτη της Κεντρικής Ασίας και με την Ανατολή, γεγονός που θα επιτάχυνε την ανάπτυξη της ίδιας της Ρω¬σίας». Δηλαδή προτείνεται η ουσιαστική διάλυση της Ρωσίας, στα πλαίσια μιας «χαλαρής συνομοσπονδίας», φυσικά «για το καλό της»! Και με ποια Ευρώπη θα «καλλιεργούσε ευκολότερα στενότερες οικονομικές(για να μην υπάρξουν παρανοήσεις) σχέσεις» η νέα «χαλαρή συνομοσπονδία»; Μα με την Ευρώπη στην οποία «η είσοδος νέων μελών από την Κεντρική Ευρώπη, θα αυξήσει επίσης στα ευρωπαϊκά όργανα τον αριθμό των κρατών με φιλοαμερικανικές τά¬σεις» και βεβαίως-βεβαίως «χωρίς να δημιουργεί ταυτοχρόνως μια Ευρώπη που θα ήταν τόσο ενοποιημένη πολιτικά ώστε θα μπορούσε να αμ¬φισβητήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε γεωπολιτικά ζητή¬ματα υψηλής σπουδαιότητας για την Αμερική»! Άλλωστε, επειδή αμαρτία ομολογημένη η μισή συχωρεμένη, ο BRZEZINSKI το τελειώνει: «Ομολογουμένως, η Αμερική δεν μπορεί από μόνη της να δημιουργήσει μια πιο ενωμένη Ευρώπη -αυτό έγκειται στους Ευρωπαίους, ιδιαίτερα στους Γάλλους και στους Γερμανούς- αλλά η Αμερική θα μπορούσε να εμποδίσει την ανάδυση μιας πιο ενωμένης Ευρώπης»!
Γι’ αυτό σκέφτομαι μήπως τελικά ο Τραμπ μας συμφέρει; Μήπως μας βοηθήσει να διαλύσουμε τις αυταπάτες μας κατανοώντας ποιο είναι το διακύβευμα;
