ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Ο μικρός Έλληνας φοβάται. Φοβάται να θέσει τις ερωτήσεις για τα ουσιώδη, φοβάται να αμφισβητήσει. Δε ρωτά αναλυτικά τι θα γίνει με τα ζητήματα της καθημερινής του επιβίωσης.
Αντ’ αυτών και δεδομένου ότι κάποιο θήραμα πρέπει να φέρει στο τραπέζι της συνείδησής του ως άλλοθι το μεσημέρι, φέρνει τις ερωτήσεις για τη σόουμπιζ και για τα γκομενικά του γείτονα.
Ο μικρός Έλληνας φοβάται να παρακάμψει τον λόγο της εξουσίας και της πολιτικής και της ποικιλώνυμης εξουσίας εν γένει.
Ειδικά, σε συγκυρίες, όπως η τωρινή, φοβάται να απελευθερωθεί από τους μπαμπούλες που κατασκευάζουν τα κόμματα, ιδιαίτερα το κυβερνών. «Μη φύγεις από το ποιμνιοστάσιο •έξω παραφυλάει ο όλεθρος. Αν δε μας ψηφίσεις, θα φταις εσύ για την μελλοντική κατάντια σου».
Ενώ γνωρίζει ότι στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία που έχουμε (ούτε λόγος για δημοκρατία) αποφασίζουν ερήμην του τα κόμματα εξυπηρετώντας ποικίλα συμφέροντα διαπλεκόμενων παραγόντων, ταυτόχρονα βαυκαλίζεται νοσηρά με την αυταπάτη τού ότι τα μπλιμπλίκια και οι ψευτόχαντρες που του κουνάνε μες στα μούτρα τα κόμματα, θα αποτελέσουν κάποιου είδους λύση.
Κατ’ ουσίαν, έχει βουλιάξει στον βόθρο ενός εκβιαστικού φόβου, αριστοτεχνικά χτισμένου από την κυβέρνηση -κατά κύριο λόγο- και τα άλλα κόμματα εξουσίας και είναι πεπεισμένος ότι παρά τις καταστροφικές για τον ίδιο πολιτικές αποφάσεις των κυβερνητικών κομμάτων των τελευταίων χρόνων, αυτά τα ίδια κόμματα θα του φέρουν τις σωτήριες λύσεις. Μεσσιανισμός του υποτελούς.
Έτσι, φιμώνει τις μνήμες για τις υποκλοπές, για την απώλεια αγοραστικής δύναμης, ακόμα και για την τραγωδία των Τεμπών (και άλλα πολλά) και περιμένει εναγωνίως τα κέρματα ελεημοσύνης που του πετάει σταδιακά, μέρα τη μέρα η κυβέρνηση.
Τα έχει ανάγκη ο επαίτης Έλληνας, για να δικαιολογήσει την αυτόβουλη απέκδυσή του από το ένδυμα του πολίτη.
Επειδή, όπως σε κάθε στερητικό της ελευθερίας κοινωνικό μόρφωμα, όπως για παράδειγμα οι φυλακές, επιβάλλεται η ισοπεδωτική ομοιόμορφη στολή, έτσι και στην ελληνική κοινωνία επιχειρείται η επιβολή της ομοιόμορφης ένδυσης του ρόλου του υπηκόου που αφήνεται να πειστεί ότι η μόνη λύση είναι το να ψηφίσει αυτούς που έφεραν τον τόπο στα σημερινά χάλια.
Να τους επιβραβεύσει, με άλλα λόγια και ακόμη χειρότερα να τους δώσει την ευκαιρία να συνεχίσουν το φαύλο έργο τους ακόμη πιο αναίσχυντα και ασύδοτα.
Διότι, αν δεν εκλεγεί ο εσμός των ολιγαρχών που λυμαίνεται τα δημόσια αγαθά, τότε θα επέλθει η πλήρης, αν και τεχνηέντως απροσδιόριστη, καταστροφή!
Αυτά συλλογίζεται ο μικρός φοβισμένος υπήκοος Έλληνας.
Αλλά ένας λαός που ζει με τον φόβο και όχι με όραμα, ποιο μέλλον μπορεί να έχει;
Ας θυμηθούμε εδώ, όμως, τι έγραφε ο Ξενοφώντας στα «Ελληνικά» (Βιβλίο 2, κεφ.4: §21):
(«αἰδούμενοι καὶ θεοὺς καὶ ἀνθρώπους παύσασθε ἁμαρτάνοντες εἰς τὴν πατρίδα, καὶ μὴ πείθεσθε τοῖς ἀνοσιωτάτοις τριάκοντα, οἳ ἰδίων κερδέων ἕνεκα…»)
«σεβόμενοι και θεούς και ανθρώπους, σταματήστε να προξενείτε ζημιά στην πατρίδα και μην υπακούτε στους ανοσιότατους Τριάκοντα, οι οποίοι λόγω προσωπικών συμφερόντων…»
