ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Ο Κόλμαρ φον ντερ Γκολτς (Colmar Freiherr von der Goltz, 1843–1916), ήταν ένας Πρώσος στρατάρχης που έμεινε στην ιστορία ως Γκολτς Πασάς (Goltz Pasha) για τον καθοριστικό του ρόλο στην αναδιοργάνωση του οθωμανικού και νεοτουρκικού στη συνέχεια, στρατού.
Ο Γκολτς εστάλη στην Κωνσταντινούπολη το 1883 στο πλαίσιο της συνεργασίας της Γερμανίας με τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β’.
Αναμόρφωσε τις στρατιωτικές σχολές και δημιούργησε μια ομάδα αξιωματικών που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στα επόμενα χρόνια.
Η νίκη των Οθωμανών κατά της Ελλάδας στον άτυχη πόλεμο του 1897 θεωρείται ότι οφείλεται στις μεταρρυθμίσεις και στον εξοπλισμό που είχε εισαγάγει.
Επίσης ο Γκολτς πασάς φέρει σημαντική ευθύνη για τις διώξεις και τις γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών (Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυρίων) στην ύστερη Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Das Volk im Waffen
Με το βιβλίο του «Ο λαός στα όπλα» (Das Volk im Waffen), εισήγαγε την έννοια του απόλυτου, ολοκληρωτικού πολέμου καλλιεργώντας την άποψη ότι ο στόχος μιας εκστρατείας δεν είναι απλώς η ήττα του αντίπαλου στρατού, αλλά ο ολοκληρωτικός αφανισμός του εχθρού.
Το βιβλίο αυτό έγινε το «ευαγγέλιο» των Νεότουρκων.
Ο Ενβέρ Πασάς είχε τον Γκολτς ως δάσκαλο και πρότυπο.
Οι Νεότουρκοι εφάρμοσαν αυτή τη θεωρία της «εσωτερικής εκκαθάρισης» απέναντι στους χριστιανούς, τους οποίους θεωρούσαν εσωτερικό εχθρό και εμπόδιο για την ομογενοποίηση του κράτους.
Θεωρείται ότι ο φον ντερ Γκολτς ήταν από τους θεωρητικούς που πάνω τους βασίστηκαν αργότερα οι εθνικοσοσιαλιστές για να να διαμορφώσουν την ιδεολογία τους.
Τις θέσεις του, που διατυπώνονται στο «Das Volk im Waffen», τις συνανταμε αργότερα στο έργο του Χίτλερ.
Από τη δεκαετία του 1890, κατά τις πρώτες μεγάλες σφαγές των Αρμενίων, ο Γκολτς είχε προτείνει μια συγκεκριμένη «λύση» για τα εθνοτικά προβλήματα της αυτοκρατορίας: τη μαζική μεταφορά και επανεγκατάσταση πληθυσμών.
Αυτή ακριβώς η ιδέα της βίαιης εκτόπισης διαμόρφωσε την στρατηγική εξόντωσης που εφάρμοσαν οι Νεότουρκοι με τις «πορείες θανάτου».
Ήταν μια αποτελεσματική μέθοδος εξόντωσης μέσω της πείνας, των κακουχιών και των επιθέσεων.
Η στρατιωτική «αναγκαιότητα» των εκτοπισμών
Από τη θέση του, γνώριζε πλήρως τις σφαγές και τους εκτοπισμούς των Αρμενίων και των Ελλήνων που ξεκίνησαν το 1914-1915.
Όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκε, αλλά θεωρούσε αυτές τις πράξεις ως «στρατιωτική αναγκαιότητα» για την ασφάλεια του κράτους.
Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε αρχικά ως γενικός διοικητής στο κατεχόμενο Βέλγιο, όπου εφάρμοσε σκληρά μέτρα κατά της αντίστασης.
Στη συνέχεια επέστρεψε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και ανέλαβε τη διοίκηση της 6ης Στρατιάς στη Μεσοποταμία.
Πέτυχε σημαντικές νίκες κατά των Βρετανών, με αποκορύφωμα την πολιορκία του Κουτ-ελ-Αμάρα.
Πέθανε στη Βαγδάτη τον Απρίλιο του 1916, επίσημα από τύφο, αν και υπήρξαν φήμες για δηλητηρίαση.
Οι φωτογραφίες
Η φωτογραφία απεικονίζει την τελετή κηδείας του στη Βαγδάτη το 1916.
Η τελετή πραγματοποιήθηκε σε έναν προμαχώνα των τειχών της παλιάς πόλης, δίπλα στον ποταμό Τίγρη.
Στο κέντρο της εικόνας διακρίνεται το φέρετρο καλυμμένο με την οθωμανική σημαία, περιτριγυρισμένο από στρατιωτικούς και αξιωματούχους.
Επίσης στον τάφο του που βρίσκεται στα Θεραπεία της Κωνσταντινούπολης υπάρχει η επιγραφή:
«Γενικός Στρατάρχης
»Β. Λεοπ. Κόλμαρ Βαρόνος φον ντερ Γκολτς
»Αρχιστράτηγος μιας τουρκικής στρατιάς
»Γεννήθηκε 12 Αυγούστου 1843στο Μπίλκενφελντ
»Πέθανε 19 Απριλίου 1916 στη Βαγδάτη».
Στην κορυφή του Σταυρού βρίσκεται η Ημισέληνος για να τονίσει την ιδιαίτερη συμβολή του στην τουρκική ιστορία.
