ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Η υποψηφιότητα του Κωνσταντίνου Τασούλα ανέδειξε διάφορες πλευρές του ανδρός. Μια από αυτές ήταν ότι προέρχεται από τον κύκλο του μετσοβίτη Ευάγγελου Αβέρωφ, υπουργού εξωτερικών τα κρίσιμα χρόνια του Κυπριακού και των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου.
Η δική μου άποψη είναι ότι ο Αβέρωφ ήταν ένας τυπικός πολιτικός της Μικράς πλην Εντίμου, γεμάτος με ενοχές (απέναντι στην Τουρκία) και με καμία διάθεση αντικειμενικής προσέγγισης της ιστορίας.
Μιμούμενος το ΚΚΕ, θέλησε κι αυτος να απεκδυθεί από κάθε ευθύνη για τη μικρασιατική εμπλοκή και να αποδείξει στον τουρκικό παράγοντα ότι η Ελλάδα παρασύρθηκε σε έναν «ιμπεριαλιστικό πόλεμο».
Από το επίσημο βήμα της Γενικής Συνέλευσης του OHE το 1957, δήλωνε ότι ο μικρασιατικός πόλεμος «της κατακτήσεως» δεν ήταν ελληνικός πόλεμος και ότι η «εισβολή» στη Μικρά Ασία οφειλόταν αποκλειστικά στη στάση των μεγάλων δυνάμεων.
Την ίδια περίοδο, ο Αβέρωφ από την ίδια θέση -όπως και ο Παναγιώτης Πιπινέλης– είχε ζητήσει επισήμως από τον Αυστριακό υπουργό Εξωτερικών να εμποδίσει τον Έλληνα ιστορικό Πολυχρόνη Ενεπεκίδη να έχει πρόσβαση στα κρατικά αρχεία της Βιέννης.
Οι δύο Έλληνες πολιτικοί επιζητούσαν να μην έρθουν στο φως τα έγγραφα των Γερμανών και των Αυστριακών διπλωματών της περιόδου 1909-1918, μέσα από τα οποία πρόβαλε ανάγλυφα όλο το σχέδιο του νεοτουρκικού κομιτάτου για εξόντωση των χριστιανικών ομάδων και ειδικά η γενοκτονία του ελληνισμού στην περιοχή του Πόντου.
Στα θετικά του Αβέρωφ πρέπει να τονιστεί ότι ήταν η σημαντική συμβολή του για την αντιμετώπιση του αυτονομιστικού βλαχικού κινήματος του Διαμάντη, που την περίοδο της Κατοχής είχαν υποκινήσει οι Ιταλοί…
