ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Η ερώτηση δεν ήταν επιθετική. Δεν αιφνιδιάστηκε ο Πρωθυπουργός και η απάντηση δεν μπορεί να θεωρηθεί αποτέλεσμα πίεσης ή στιγμιαίας αμηχανίας.
Είναι προφανές ότι ήταν σκόπιμη και προσχεδιασμένη. Απευθυνόταν σε ειδική κατηγορία ψηφοφόρων στοχεύοντας στην δική τους ψήφο. Οι ψηφοφόροι αυτοί είναι οι δυσαρεστημένοι που θέλουν να στείλουν ένα μήνυμα αλλά δεν έχουν, ακόμα, «σαλπάρει γι’ άλλα λιμάνια». Απαντώντας σε σενάρια αντικατάστασής του «εν κινήσει», δηλαδή μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών έβαλε τον πήχη στο 25%. Συγκεκριμένα είπε: «Ο καθένας, και ο αρχηγός, κρίνεται με βάση το αποτέλεσμα το οποίο φέρνει στις εκλογές. Δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω», είπε, προσθέτοντας πως «να σας πω ότι αν έπαιρνα 25% στις εκλογές, καλά θα έκαναν να τα έλεγαν αυτά».
Δηλαδή αν η ΝΔ πάρει 25% στις πρώτες εκλογές τότε μπορεί στις δεύτερες να είναι υποψήφιος πρωθυπουργός ο Χατζηδάκης, ο Δένδιας, ο Πιερρακάκης ή κάποιο άλλο στέλεχος της παράταξης. Γιατί φυσικά δεν τίθεται θέμα για το ποιο κόμμα θα είναι πρώτο και με διαφορά τουλάχιστον 10% από το δεύτερο και συνεπώς δεν τίθεται θέμα για την κομματική προέλευση του επόμενου πρωθυπουργού. Όπως δεν τίθεται θέμα και για το κόμμα από το οποίο θα προέρχεται ο βασικός κορμός μιας ενδεχόμενης κυβέρνησης συνεργασίας. Να το πούμε πιο απλά, κυβέρνηση δίχως την ΝΔ δεν υπάρχει περίπτωση να προκύψει. Απλώς το ενδεχόμενο αυτοδύναμης κυβέρνησης έχει οριστικά αποκλειστεί. Όπως πρέπει να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο η ΝΔ να είναι κάτω από τον πήχη του 25% που έθεσε ο Μητσοτάκης.
Ο πρωθυπουργός δεν έχει αυταπάτες. Ξέρει ότι το ενδεχόμενο να αναγκαστεί να συνεργαστεί με κάποιο άλλο κόμμα προβάλει ως το πλέον πιθανό. Αυτό που επιδιώκει είναι η ενίσχυση της διαπραγματευτικής του θέσης. Ξέρει ότι όσο απέχει από την αυτοδυναμία η δυνατότητά να στηριχτεί σε «μεταγραφές» και σε πολιτικά «παρτάλια» απομακρύνεται. Θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με έναν, τουλάχιστον, άλλο συγκροτημένο και συμπαγή πολιτικό φορέα. Ξέρει επίσης ότι αυτό θα τον αναγκάσει να λάβει υπ’ όψη του και την εσωκομματική δημοκρατία. Αυτήν που επί μια δεκαετία αγνόησε λειτουργώντας ως Καίσαρας. Προσπαθεί, λοιπόν, να αποφύγει την ψήφο διαμαρτυρίας της πρώτης Κυριακής γιατί ξέρει ότι αυτή θα έχει επιπτώσεις και στις επαναληπτικές εκλογές. Γι’ αυτό κινδυνολογεί συμπληρώνοντας «αυτό το οποίο προέχει την επόμενη μέρα δεν είναι τόσο τι θα κάνω εγώ, και ποιο είναι το δικό μου πολιτικό μέλλον, είναι να μπορεί να κυβερνηθεί ο τόπος με σταθερότητα εν μέσω δύσκολων περιστάσεων»!
Δηλαδή, «Εγώ ή το χάος»; Οι Δένδιας, Πιερρακάκης, Χατζηδάκης είναι «πολιτικοί νάνοι» συγκρινόμενοι μαζί του; Και για ποιες «δύσκολες περιστάσεις» μιλάει; Ποιες δύσκολες περιστάσεις αντιμετώπισε τα οκτώ χρόνια; Τον Covid 19 όπου πέρα από την συγκυριακή αρχική επιτυχία στο τέλος η χώρα κατέγραψε από τα υψηλότερα ποσοστά θανάτων; Ή δυσκολεύτηκε με την διάθεση των 32 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης με τα οποία «ελεήθηκε» κάθε απίθανος με εξαίρεση τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους; Μήπως ο πόλεμος στην Ουκρανία ή ο πόλεμος του Ιράν; Ή δυσκολεύτηκε να διαχειριστεί την πλημμυρίδα των τουριστών που κατακλύζουν την χώρα διαμορφώνοντας, μαζί με τα ευρωπαϊκά ταμεία το αφήγημα της ανάπτυξης; Ήταν πιο δύσκολες οι συγκυρίες και μεγαλύτερες οι απειλές που αντιμετώπιζε η χώρα το 2019 ή ήταν το 2012 όταν η απόλυτη χρεωκοπία και η έξοδος από την ΟΝΕ κρεμόταν πάνω από το κεφάλι μας; Ήταν πιο δύσκολο να επικρατήσεις απέναντι σε ένα εκμηδενισμένο ΠΑΣΟΚ και σε έναν ΣΥΡΙΖΑ «μαυρισμένο» από το τρίτο Μνημόνιο και την σύνολη τετραετή του διακυβέρνηση ή όταν ακόμα το ΠΑΣΟΚ ήταν «ζωντανό»(έστω και με το 12,28% του Βενιζέλου) και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενιαίος ακόμα και ορμητικός, με 26,89% βρέθηκε μια ανάσα από το 29,66% της ΝΔ; Όταν ο Σόιμπλε «ακόνιζε τα δόντια του» οδηγώντας μας στην έξοδο;
Αλλά, τότε, ευτυχώς η ΝΔ δεν κέρδισε την αυτοδυναμία. Ευτυχώς οι πολίτες εξανάγκασαν τα κόμματα να συνεργαστούν. Ευτυχώς, για να παραφράσω το γνωστό με τον «στρατηγό» Χειμώνα, στο τιμόνι της χώρας ευτυχώς εγκαταστάθηκε η «στρατηγός Ανάγκη» και ως γνωστόν «Ανάγκα και θεοί πείθονται». Η Ανάγκη οδήγησε την ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ να συνεργαστούν και να βγάλουν την χώρα από το χείλος της οικονομικής αβύσσου. Δεν ήταν τα πρόσωπα, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης. Ήταν η Ανάγκη και η ψήφος των πολιτών. Αν μάλιστα δεν είχαν γίνει ορισμένα λάθη(μετατροπή του ΕΕΤΗΔΕ σε ΕΝΦΙΑ, κλείσιμο της ΕΡΤ κ.λπ.) ήταν πιθανό η κυβέρνηση συνεργασίας να είχε ολοκληρώσει την θητεία της τον Ιούνιο του 2016 κατορθώνοντας να εκλέξει και Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το πιο πιθανό είναι ότι σε αυτό το διάστημα θα είχαμε απαλλαγεί από τα μνημόνια αποφεύγοντας την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, το δημοψήφισμα, τα capital control’s, την κυβίστηση, το τρίτο μνημόνιο, τον νόμο Κατρούγκαλου, κ.λπ..
Ο κίνδυνος για τον πρωθυπουργό είναι ο πήχης του 25% να γυρίσει εναντίον του. Αν οι πολίτες δεν πέσουν στην παγίδα του αδικαιολόγητου φόβου της απίθανης ακυβερνησίας. Αν οι πολίτες συνειδητοποιήσουν ότι οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι προτιμότερες από τις μονοκομματικές, αυτοδύναμες και πρωθυπουργοκεντρικές κυβερνήσεις, τότε η «εκβιαστική» ψήφος μπορεί να μετατραπεί σε ψήφο τιμωρίας. Αν το αλαζονικό και απαξιωτικό (μεταξύ όλων των άλλων και για τους Πιερρακάκη, Χατζηδάκη, Δένδια) «ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στις 3 το πρωί;» του κυρίου Μητσοτάκη εκληφθεί και ως εκβιασμός της ψήφου και απαξίωση της νοημοσύνης των πολιτών, γιατί σε τελική ανάλυση αυτό είναι, τότε ο εκβιασμός θα γίνει μπούμερανγκ.
