ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Σε συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό Marianne, ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), Αλέξης Τσίπρας, αμφισβητεί την κυβερνητική εικόνα περί βελτίωσης της οικονομίας σε σχέση με το 2019, υποστηρίζοντας ότι η άποψη αυτή δεν απηχεί την πραγματικότητα που βιώνουν οι Έλληνες πολίτες.
Όπως επισημαίνει, το 2019 η χώρα έβγαινε από μια πολυετή κρίση και περιόδους λιτότητας που είχαν συρρικνώσει το ΑΕΠ κατά 25%, ενώ σήμερα η κατάσταση έχει επιδεινωθεί και οι ανισότητες έχουν διευρυνθεί, κατατάσσοντας την Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις των ευρωπαϊκών δεικτών.
Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, αναφέρει ενδεικτικά παραδείγματα:
Μισθολογική απόκλιση: Το 2019 ο μέσος ελληνικός μισθός ξεπερνούσε τον βουλγαρικό κατά 83%, ενώ σήμερα η διαφορά έχει περιοριστεί μόλις στο 17%.
Κόστος διαβίωσης και στεγαστικό: Υπογραμμίζει το δυσβάσταχτο κόστος ζωής, σημειώνοντας ότι το 40% του εισοδήματος δαπανάται για ενοίκιο, οι τιμές στα σούπερ μάρκετ είναι ανάλογες ή και υψηλότερες από τις αντίστοιχες στη Γαλλία, ενώ ο πληθωρισμός παραμένει από τους υψηλότερους στην ΕΕ.
Αγοραστική δύναμη και συνθήκες εργασίας: Χαρακτηρίζει την κατάσταση ως έναν συνδυασμό «βουλγαρικών μισθών, γαλλικών τιμών και κινεζικών συνθηκών εργασίας», με τη χώρα να βρίσκεται τελευταία στην ΕΕ ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης και τους εργαζόμενους να καταφεύγουν σε εξαντλητικά ωράρια ή δεύτερη εργασία.
Ο κ. Τσίπρας ασκεί κριτική στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατηγορώντας την ότι επιβάλλει ουσιαστικά ένα «νέο μνημόνιο» και ότι αφήνει ανεκμετάλλευτες τις ευκαιρίες χρηματοδότησης, όπως τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης, που θα μπορούσαν να καλύψουν την απόσταση από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη.
Παράλληλα, αναφέρεται στις προτάσεις του για ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης με σύνθημα «Παράγουμε περισσότερα, αναδιανέμουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα».
Οι βασικοί άξονες της πρότασής του περιλαμβάνουν:
Παραγωγική αναδιάρθρωση: Μετάβαση από τη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού και των ακινήτων προς τομείς με συγκριτικά πλεονεκτήματα, όπως η ποιοτική αγροτική παραγωγή, η μεταποίηση, η φαρμακοβιομηχανία και η καινοτομία, αξιοποιώντας το εγχώριο ανθρώπινο κεφάλαιο.
Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης: Δημιουργία ενός χρηματοδοτικού εργαλείου για την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη στήριξη του κοινωνικού κράτους, στο πλαίσιο ενός «νέου κοινωνικού και οικονομικού πατριωτισμού».
Φορολογική πολιτική και κοινωνική συνοχή: Επικαλούμενος αναφορές από προοδευτικούς πολιτικούς (Ρο Κάνα, Μπέρνι Σάντερς) και οικονομολόγους (Τομά Πικετί, Γκαμπριέλ Ζουκμάν), υπογραμμίζει τον κίνδυνο διάλυσης της κοινωνικής συνοχής από τη συσσώρευση πλούτου.
Για τον λόγο αυτό, προτείνει τη θεσμοθέτηση ενός «πατριωτικού» φόρου περιουσίας 1% για το πλουσιότερο 1% της χώρας, ως μέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ο Αλέξης Τσίπρας είπε:
«Δεν είναι αυτή η άποψη των Ελλήνων! Το 2019, η χώρα μόλις είχε βγει από τα μνημόνια [συμφωνίες μεταξύ της Αθήνας και των πιστωτών της – ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ – για τη χορήγηση δανείων με αντάλλαγμα την εφαρμογή διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, σημ. σύντ.], από μια τρομερή κρίση που είχε μειώσει το ΑΕΠ της κατά 25% και είχε υποστεί λιτότητα.
»Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί και οι ανισότητες έχουν διευρυνθεί. Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών κατατάξεων.
»Το 2019, ο μέσος ελληνικός μισθός ήταν κατά 83% υψηλότερος από τον βουλγαρικό· σήμερα είναι υψηλότερος μόλις κατά 17%.
»Το 2019, δεν δαπανούσατε το 40% του εισοδήματός σας για το ενοίκιο.
»Το κόστος ζωής, που είναι τρομακτικό, επιδεινώνεται σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας των καρτέλ που κυριαρχούν σχεδόν σε ολόκληρη την οικονομία.
»Ο πληθωρισμός είναι από τους υψηλότερους στην ΕΕ.
»Οι τιμές στα σούπερ μάρκετ είναι αντίστοιχες, αν όχι υψηλότερες, από τις τιμές στη Γαλλία.
»Η χώρα βρίσκεται στην τελευταία θέση της ΕΕ ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης.
»Ένας μέσος Έλληνας πρέπει να κάνει δύο δουλειές ή να εργάζεται δώδεκα ώρες την ημέρα για να τα βγάλει πέρα. Με λίγα λόγια, έχουμε βουλγαρικούς μισθούς, γαλλικές τιμές και κινεζικές συνθήκες εργασίας.
»Είναι σαν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να επιβάλλει ένα νέο μνημόνιο στον ελληνικό λαό.
»Από το 2019, χάνει όλες τις ευκαιρίες για την ανάταξη της χώρας.
»Για παράδειγμα, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) άνοιξε τις στρόφιγγες της ρευστότητας κατά τη διάρκεια της πανδημίας και στη συνέχεια προσέφερε σημαντικές δυνατότητες χρηματοδότησης, όπως το Ταμείο Ανάκαμψης.
»Η Ελλάδα θα μπορούσε να τις είχε αξιοποιήσει για να καλύψει την απόσταση που τη χωρίζει από τα άλλα κράτη της ΕΕ. Αλλά δεν το έκανε!
(…)
»Στη Θεσσαλονίκη παρουσίασα τις βασικές γραμμές ενός εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης:
»”Παράγουμε περισσότερα, αναδιανέμουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα”.
»Το σχέδιο αυτό, απαραίτητο για να αποφύγουμε μια νέα κρίση, χαράζει μια προοπτική δίκαιης ανάπτυξης και ανασυγκρότησης της παραγωγικής βάσης της χώρας, προϋπόθεση για μια βιώσιμη οικονομία που θα ωφελεί κάθε νοικοκυριό.
»Αντί να αναπτύσσουμε αποκλειστικά τον τουρισμό και τα ακίνητα, τομείς ιδιαίτερα ευάλωτους στις οικονομικές διακυμάνσεις, πρέπει να επενδύσουμε στους τομείς στους οποίους η χώρα μας διαθέτει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα: στην ποιοτική αγροτική παραγωγή, στη βιομηχανία-μεταποίηση, φαρμακοβιομηχανία κ.ά. – και στην καινοτομία.
»Και η Ελλάδα διαθέτει πραγματικό ανθρώπινο κεφάλαιο.
»Για να χρηματοδοτήσουμε αυτή την προσπάθεια, θα δημιουργήσουμε ένα Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης.
»Θα αποτελέσει βασικό εργαλείο για την παραγωγική ανασυγκρότηση και για τη δημιουργία της βιώσιμης ανάπτυξης που απαιτείται για τη στήριξη ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους.
»Αυτή είναι η βάση ενός νέου κοινωνικού και οικονομικού πατριωτισμού.
(…)
»Εμπνέομαι, μεταξύ άλλων, από τον Δημοκρατικό βουλευτή της Καλιφόρνιας Ρο Κάνα, τον Μπέρνι Σάντερς και τους οικονομολόγους Τομά Πικετί και Γκαμπριέλ Ζουκμάν.
»Η χώρα μας πρέπει να διαφυλάξει την κοινωνική της συνοχή.
»Αν όμως μια μικρή μειοψηφία συνεχίσει να συσσωρεύει τον πλούτο, οι κοινωνικές εντάσεις θα πολλαπλασιαστούν και θα διαλύσουν την κοινωνική συνοχή.
»Με την παγκοσμιοποίηση, ο πλούτος δεν συνδέεται πλέον μόνο με το εισόδημα, αλλά με τη συσσώρευση κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα, η οποία ενισχύεται μέσω σύνθετων χρηματοοικονομικών προϊόντων και της τοποθέτησης κεφαλαίων σε φορολογικούς παραδείσους.
»Ωστόσο, η φορολόγηση των εισοδημάτων παραμένει αρμοδιότητα των κρατών.
»Για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, θα εισαγάγω φόρο περιουσίας για το πλουσιότερο 1% της χώρας, ύψους 1% επί της περιουσίας του.
»Ο Ζουκμάν προτείνει 2%, αλλά σε παγκόσμια κλίμακα, κάτι που προϋποθέτει συντονισμό όλων των κρατών, ομόφωνη συμφωνία στην ΕΕ και διακρατικές συμφωνίες εφαρμογής.
»Ας θεσπίσουμε, λοιπόν, στην Ελλάδα αυτόν τον πατριωτικό φόρο του πλουσιότερου 1% προς το υπόλοιπο 99%».
