ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
«Η νίκη προϋποθέτει θυσία». Αυτό διδάσκουν η Ιστορία και η Ελληνική Παιδεία, με κορυφαίο παράδειγμα τη θυσία της Ιφιγένειας στην Αυλίδα.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν ζήτησε τίποτα περισσότερο από τη «θυσία» της βουλευτικής έδρας -δηλαδή την παραίτηση από το αξίωμα και τη σχετική αποζημίωση- ως προϋπόθεση για όσους επιθυμούν να συνταχθούν μαζί του.
Κατανοώ τη δυσκολία όσων αρνούνται να αποχωριστούν τα προνόμιά τους για έναν ανώτερο σκοπό· την κατανοώ, αλλά δεν τη δικαιολογώ.
Γι’ αυτό και σύντομα, μοιραία, θα οδηγηθούν στην ανεργία και την αεργία όσοι δεν θυσιάζουν τη «βολή» τους για τον λαό και την πατρίδα.
Ο ηγέτης έδωσε το παράδειγμα, και σε κανέναν ηγέτη δεν ταιριάζουν σύντροφοι νήπιοι και ψοφοδεείς.
Σήμερα, στην πολιτική πραγματικότητα, ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε ένα ανάλογο ηθικό και πολιτικό δίλημμα.
Δεν ζήτησε τίποτα περισσότερο από τη «θυσία» της βουλευτικής έδρας -την παραίτηση, δηλαδή, από τα αξιώματα και τα συνακόλουθα προνόμια- ως ελάχιστη προϋπόθεση για όσους επιθυμούν να συνταχθούν στον αγώνα του.
Σε μια εποχή που η πολιτική οφείλει να ανακτήσει τον χαρακτήρα του λειτουργήματος, η οικειοθελής αποποίηση της «βολής» αποτελεί τη μόνη έμπρακτη απόδειξη πίστης σε έναν ανώτερο σκοπό.
Στο πλαίσιο του Διαφωτισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης, η αρετή του πολιτικού ταυτίζεται με την υπέρβαση του ατομικού συμφέροντος για χάρη του λαού και της πατρίδας.
Όσοι αρνούνται να ακολουθήσουν το παράδειγμα του ηγέτη, επιλέγοντας την προσωπική τους ασφάλεια έναντι της συλλογικής ευθύνης, θα βρεθούν σύντομα αντιμέτωποι με τη νομοτελειακή τους περιθωριοποίηση.
Η θυσία ως πολιτικό εργαλείο: Στην πολιτική φιλοσοφία, η οικειοθελής παραίτηση από προνόμια λειτουργεί ως απόδειξη πίστης στις αρχές. Όταν ένας ηγέτης ζητά μια τέτοια κίνηση, ουσιαστικά επιχειρεί να ξεκαθαρίσει το «στράτευμα» από εκείνους που αντιμετωπίζουν την πολιτική ως βιοπορισμό και όχι ως λειτούργημα.
Η σύγκρουση ιδιωτικού και συλλογικού: Η δυσκολία αποχωρισμού της βουλευτικής έδρας, αναδεικνύει την αιώνια πάλη ανάμεσα στην προσωπική ασφάλεια και το συλλογικό όφελος. Στην παράδοση του Διαφωτισμού, η αρετή του πολίτη ταυτίζεται με την ικανότητά του να θέτει το γενικό συμφέρον πάνω από το ατομικό.
Η έννοια της ηγεσίας: Η αναφορά σε «νήπιους και ψοφοδεείς» συντρόφους υπογραμμίζει την ανάγκη για πολιτικό θάρρος. Μια ηγεσία που επιδιώκει τομές απαιτεί συνοδοιπόρους που είναι έτοιμοι για το πολιτικό κόστος, αλλιώς η δυναμική της ανακόπτεται από την αδράνεια.
Ιστορικά, οι μεγάλες πολιτικές μεταβολές απαιτούσαν πάντα μια «κάθαρση». Όπως η αρχαία Παιδεία διδάσκει ότι η ύβρις (η αλαζονική προσκόλληση στην εξουσία) φέρνει τη νέμεση, έτσι και στην πολιτική πραγματικότητα, η άρνηση προσαρμογής σε ένα νέο ηθικό πρόταγμα οδηγεί συχνά στην περιθωριοποίηση.
Η Ιστορία δεν χαρίζεται σε όσους διστάζουν μπροστά στο προσωπικό κόστος. Η ελληνική παιδεία, από την αρχαιότητα ως τον Διαφωτισμό, διδάσκει πως η θυσία είναι ο μοναδικός καταλύτης που μετατρέπει μια στάσιμη κατάσταση σε νικηφόρο πορεία.
Η Ιφιγένεια στην Αυλίδα δεν ήταν απλώς ένα τραγικό πρόσωπο, αλλά το σύμβολο της αναγκαίας υπέρβασης: χωρίς το δικό της «τέλος», ο ελληνικός στόλος δεν θα ξεκινούσε ποτέ.
Σήμερα, η απαίτηση του Αλέξη Τσίπρα για «θυσία» της βουλευτικής έδρας και των προνομίων που την ακολουθούν, δεν αποτελεί μια απλή τακτική κίνηση, αλλά μια πράξη πολιτικής κάθαρσης.
Είναι το ελάχιστο ηθικό αντίτιμο για όσους φιλοδοξούν να συνταχθούν με μια ηγεσία που επιδιώκει την ανατροπή.
Η σύγκρουση ηθικής και συμφέροντος
Το καθήκον έναντι του προνομίου: Η άρνηση αποχωρισμού της βουλευτικής αποζημίωσης και του αξιώματος για έναν ανώτερο σκοπό δεν είναι απλώς αδυναμία· είναι πολιτική λιποταξία.
Η ηγεσία ως παράδειγμα: Ο ηγέτης που δίνει πρώτος το παράδειγμα της υπέρβασης νομιμοποιείται να απαιτεί το ίδιο από τους συνοδοιπόρους του. Η πολιτική αρετή, κατά τα πρότυπα της κοινωνικής δικαιοσύνης, απαιτεί το «εμείς» πάνω από το «εγώ».
Η νομοτέλεια της αδράνειας: Όσοι επιλέγουν τη «βολή» τους έναντι του χρέους προς τον λαό και την πατρίδα, αυτοκαταδικάζονται. Η Ιστορία αποβάλλει τους διστακτικούς.
Όποιος δεν τολμά να χάσει τα προνόμιά του, δεν είναι άξιος να κερδίσει το μέλλον.
