ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Σε κατάσταση απόγνωσης λόγω της έλλειψης έμψυχου δυναμικού, το ιρανικό καθεστώς άρχισε να αποστέλλει μαζικά μηνύματα σε πολίτες καλώντας τους να καταταγούν εθελοντικά στην άμυνα της χώρας, την ώρα που οι βόμβες γραφίτη έχουν βυθίσει την πρωτεύουσα σε σχεδόν απόλυτο σκοτάδι.
Η πραγματικότητα επί του πεδίου στο Ιράν καθίσταται ολοένα και πιο σουρεαλιστική, καθώς η Τεχεράνη προετοιμάζεται για αυτό που φοβάται ότι αποτελεί μια επικείμενη χερσαία εισβολή από αμερικανικές και ισραηλινές ειδικές δυνάμεις.
Κάτοικοι της Τεχεράνης και άλλων μεγάλων πόλεων ανέφεραν ότι έλαβαν μαζικά SMS τη Δευτέρα, τα οποία καλούσαν εθελοντές να υπερασπιστούν την «εδαφική ακεραιότητα» έναντι της «αμερικανοσιωνιστικής» απειλής.
Αυτή η εθνική εκστρατεία στρατολόγησης υποδηλώνει ότι το καθεστώς τρέφει βαθιές αμφιβολίες για την ικανότητα των τακτικών στρατιωτικών του δυνάμεων να διατηρήσουν τον έλεγχο των εδαφών μετά από εβδομάδες καταστροφικών αεροπορικών επιδρομών.
Η ψυχολογική πίεση στον πληθυσμό έχει ενταθεί από τις εκτεταμένες διακοπές ρεύματος, που φέρεται να προκλήθηκαν από τη χρήση βομβών γραφίτη, οι οποίες έχουν σχεδιαστεί για να εξουδετερώνουν το ηλεκτρικό δίκτυο χωρίς να προκαλούν μόνιμες δομικές καταστροφές.
Μια πόλη υπό πολιορκία
Στην πρωτεύουσα, η ατμόσφαιρα αποτελεί ένα κράμα στρατιωτικού νόμου και πολεμικής προπαγάνδας.
Οι πλατείες έχουν μετατραπεί σε κέντρα προπαγάνδας, όπου μεγάλφωνα εκπέμπουν πολεμικά συνθήματα και θρησκευτικούς ύμνους μέχρι αργά τη νύχτα.
Παρά τις διακηρύξεις του καθεστώτος περί «επικείμενης νίκης», οι δρόμοι βυθίζονται συχνά στο απόλυτο σκοτάδι, αναγκάζοντας τους πολίτες να μετακινούνται με το φως των κινητών τους τηλεφώνων.
Ενώ ορισμένοι κάτοικοι πασχίζουν να βρουν τροφή ή να διαχειριστούν την καθημερινότητα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν εγκαταστήσει βαριά οπλισμένα σημεία ελέγχου σε πόλεις όπως το Σιράζ και το Καράτζ.
Πλάνα από την αντιπολίτευση δείχνουν στρατεύματα τοποθετημένα κάτω από γέφυρες και σε κομβικές διασταυρώσεις, υποδεικνύοντας μια τακτική ανάπτυξη που αποσκοπεί στη διατήρηση του ελέγχου των αστικών κέντρων και στην αποτροπή οποιασδήποτε ένδειξης δημόσιας διαμαρτυρίας.
Η κίνηση για τη στρατολόγηση απλών πολιτών ερμηνεύεται από αναλυτές ως δείγμα ακραίας απελπισίας. Προσπαθώντας να επεκτείνει τη μαχητική του ισχύ πέρα από τον τακτικό στρατό και τους Φρουρούς της Επανάστασης, το καθεστώς σηματοδοτεί ότι οι συμβατικές του άμυνες καταρρέουν.
Η αντίθεση μεταξύ της πολεμικής προπαγάνδας που μεταδίδεται στους δρόμους και της σκληρής πραγματικότητας των συσκοτίσεων και της έλλειψης τροφίμων υπογραμμίζει το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ του κυβερνητικού αφηγήματος και της βιωμένης εμπειρίας του ιρανικού λαού.
Καθώς η εξωτερική στρατιωτική πίεση δεν δείχνει σημάδια κάμψης, ο εσωτερικός έλεγχος του καθεστώτος δοκιμάζεται τόσο από τη φυσική καταστροφή των υποδομών του όσο και από την κλονισμένη εμπιστοσύνη ενός πληθυσμού που βρίσκεται παγιδευμένος στα διασταυρούμενα πυρά ενός ολοκληρωτικού πολέμου.
