ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Τον Αύγουστο του 1871, αναδύθηκε μια αφήγηση γύρω από το πρόσωπο του Άλμπερτ Πάικ (1809-1891), μιας σημαίνουσας προσωπικότητας του αμερικανικού Ελευθεροτεκτονισμού, η οποία του απέδιδε προφητικές προβλέψεις για παγκόσμιες συγκρούσεις.
Σύμφωνα με αυτή την ιστορία, ο Πάικ συνέταξε μια επιστολή προς τον Ιταλό επαναστάτη Τζουζέπε Ματσίνι, προμηνύοντας τρεις παγκόσμιους πολέμους.
Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας διατείνονται ότι οι δύο πρώτοι οδήγησαν αντίστοιχα στον Α’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναδιαμορφώνοντας τις πολιτικές ιδεολογίες και διαλύοντας αυτοκρατορίες.
Η επικείμενη τρίτη σύγκρουση παρουσιάζεται ως μια δραματική αναμέτρηση που πρόκειται να μετασχηματίσει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και την παγκόσμια τάξη πραγμάτων.
Ωστόσο, κανένα πρωτότυπο χειρόγραφο αυτής της επιστολής δεν έχει εμφανιστεί ποτέ, ενώ τόσο το Βρετανικό Μουσείο όσο και η Βρετανική Βιβλιοθήκη έχουν διαψεύσει την ύπαρξη οποιουδήποτε σχετικού αρχείου.
Το ιστορικό πλαίσιο των Ματσίνι και Πάικ
Ο Τζουζέπε Ματσίνι (1805–1872) υπήρξε ηγετική μορφή του κινήματος για την ιταλική ενοποίηση, γνωστού ως Risorgimento. Ως δημοσιογράφος και πολιτικός ακτιβιστής, ίδρυσε τη μυστική οργάνωση «Νέα Ιταλία», προκρίνοντας τη δημιουργία ενός ενιαίου δημοκρατικού κράτους.
Σε μια εποχή που κυριαρχούσαν οι μοναρχίες, ο ίδιος προώθησε τις ιδέες του εθνικισμού και τα δημοκρατικά ιδεώδη.
Από την άλλη πλευρά, ο Άλμπερτ Πάικ (1809–1891) ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα· ξεκίνησε ως δημοσιογράφος και δικηγόρος, υπηρέτησε ως ταξίαρχος της Συνομοσπονδίας κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο και αργότερα αναδείχθηκε σε εξέχον στέλεχος του Ελευθεροτεκτονισμού, κατέχοντας το αξίωμα του Ύπατου Μεγάλου Ταξιάρχη του Σκωτικού Τύπου (Νότια Δικαιοδοσία).
Και οι δύο άνδρες έδρασαν σε μια περίοδο όπου οι μυστικές εταιρείες και οι επαναστατικές οργανώσεις διαδραμάτιζαν κεντρικό ρόλο στην πολιτική κινητοποίηση.
Το προφητικό κείμενο και οι ισχυρισμοί του
Η υποτιθέμενη επιστολή του Πάικ απέκτησε φήμη λόγω της τολμηρής πρόβλεψης τριών παγκόσμιων συρράξεων, καθεμία από τις οποίες σχεδιάστηκε για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων.
Ισχυρίζεται ότι ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα ενορχηστρωνόταν για την ανατροπή του τσαρικού καθεστώτος στη Ρωσία και την ανάδειξη του αθεϊστικού κομμουνισμού.
Για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η «προφητεία» αναφέρει ότι θα υποκινούνταν μέσω της διαμάχης μεταξύ φασιστών και πολιτικών σιωνιστών, καταλήγοντας στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.
Τέλος, το φερόμενο κείμενο περιγράφει ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα προέκυπτε από την κλιμάκωση των διαφορών μεταξύ των Δυτικών δυνάμεων και του ισλαμικού κόσμου, οδηγώντας σε μια ριζική αναδιάρθρωση των θρησκευτικών και ηθικών θεμελίων.
Οι απαρχές του μύθου
Ωστόσο, η προέλευση της επιστολής παραμένει αμφιλεγόμενη.
Η αφήγηση αυτή ήρθε στο προσκήνιο τη δεκαετία του 1950, κυρίως μέσα από το βιβλίο του Καναδού αξιωματικού του ναυτικού Γουίλιαμ Γκάι Καρ, με τίτλο «Πιόνια στο Σκάκι» (Pawns in the Game).
Ο Καρ ισχυρίστηκε ότι η επιστολή Πάικ φυλασσόταν κάποτε στη Βιβλιοθήκη του Βρετανικού Μουσείου μέχρι το 1977, χωρίς όμως να παραθέσει αρχειακά τεκμήρια ή άμεσες παραπομπές.
Προγενέστερες εκδοχές αυτού του μύθου ανιχνεύονται στην αντι-τεκτονική ρητορική του τέλους του 19ου αιώνα, ιδιαίτερα μέσω του Λεό Ταξίλ, ο οποίος το 1897 παραδέχθηκε δημόσια ότι οι εντυπωσιοθηρικοί ισχυρισμοί του ήταν αποκυήματα φαντασίας.
Γλωσσική ανάλυση και ιστορική ακρίβεια
Οι ιστορικοί έχουν επισημάνει σειρά αναχρονισμών στη γλώσσα του κειμένου που κυκλοφορεί.
Όροι-κλειδιά όπως «Σιωνισμός» και «Φασισμός» επινοήθηκαν μετά το 1871, γεγονός που εγείρει σοβαρές αμφιβολίες για τη γνησιότητα του χρονολογικού πλαισίου της επιστολής.
Ο Σιωνισμός εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1890, ενώ ο Φασισμός κυριάρχησε στον πολιτικό λόγο τη δεκαετία του 1920.
Αυτή η χρονολογική αναντιστοιχία καταρρίπτει τους ισχυρισμούς περί συγγραφής του εγγράφου στις αρχές της δεκαετίας του 1870.
Σύγχρονη απήχηση και επιβίωση της αφήγησης
Παρά την έλλειψη υλικών αποδείξεων για την ύπαρξη της επιστολής, η ιστορία διατηρεί το κοινό της σε ορισμένες ομάδες, οι οποίες υποστηρίζουν ότι η απουσία της αποτελεί ένδειξη απόκρυψης της αλήθειας.
Οι ιστορικοί, ωστόσο, τονίζουν ότι δεν υπάρχουν σύγχρονα της εποχής αρχεία που να στηρίζουν τέτοιους ισχυρισμούς.
Αποδίδουν τα χαρακτηριστικά της επιστολής σε κείμενα που εμφανίστηκαν πολύ μετά τα ιστορικά γεγονότα που υποτίθεται ότι προέβλεπαν.
Παρότι ο Πάικ και ο Ματσίνι υπήρξαν αμφότεροι εξέχουσες προσωπικότητες σε ταραγμένους καιρούς, η ύπαρξη επιβεβαιωμένης αλληλογραφίας που να περιγράφει ένα σχέδιο για τρεις παγκόσμιους πολέμους ελλείπει, αφήνοντας την «προφητεία» αποκλειστικά στη σφαίρα της εικασίας και του μύθου.
Λεό Ταξίλ: Η μεγαλύτερη ιστορική απάτη κατά του τεκτονισμού
Ο Λεό Ταξίλ (ψευδώνυμο του Μαρί Ζοζέφ Γκαμπριέλ Αντουάν Ζογκάν-Παζές) υπήρξε ένας δεινός προβοκάτορας. Η περίπτωση του είναι μοναδική, διότι κατάφερε να παραπλανήσει ακόμα και το Βατικανό, εκμεταλλευόμενος την ένταση μεταξύ της Καθολικής Εκκλησίας και του Ελευθεροτεκτονισμού στη Γαλλία της Τρίτης Δημοκρατίας.
Η «μετάνοια» και η διείσδυση: Το 1885, ο Ταξίλ, πρώην αντι-κληρικαλιστής, δήλωσε ότι ασπάστηκε τον Καθολικισμό. Στόχος του ήταν να «αποκαλύψει» τον Τεκτονισμό ως μια σατανιστική λατρεία.
Η επίνοια του Παλλαδισμού: Εφηύρε τον «Παλλαδισμό», μια δήθεν μυστική ανώτατη βαθμίδα του Τεκτονισμού που λάτρευε τον Εωσφόρο. Σε αυτό το πλαίσιο, παρουσίασε την Νταϊάνα Βον, μια φανταστική προσωπικότητα που υποτίθεται ότι είχε δραπετεύσει από τα δίχτυα των σατανιστών τεκτόνων.
Η σύνδεση με τον Άλμπερτ Πάικ: Ο Ταξίλ ήταν αυτός που πρώτος «εμπέκωσε» την ιδέα ότι ο Πάικ ήταν ο αρχιερέας αυτής της παγκόσμιας σατανιστικής συνωμοσίας. Πολλά από τα αποσπάσματα που αποδίδονται στον Πάικ περί Εωσφόρου προέρχονται από τα κατασκευασμένα κείμενα του Ταξίλ.
Η ομολογία: Στις 19 Απριλίου 1897, σε μια συγκέντρωση στην Γεωγραφική Εταιρεία στο Παρίσι, ο Ταξίλ αποκάλυψε ότι όλα ήταν μια δωδεκαετής απάτη με σκοπό να γελοιοποιήσει την Εκκλησία για την ευπιστία της. Παρά την ομολογία του, τα κείμενά του συνεχίζουν να αναπαράγονται από συνωμοσιολόγους μέχρι σήμερα.
Ο ρόλος του Σκωτικού Τύπου (ΑΑΣΤ) κατά τον 19ο αιώνα
Ο Αρχαίος και Αποδεδειγμένος Σκωτικός Τύπος (ΑΑΣΤ) δεν ήταν απλώς ένα τεκτονικό σύστημα βαθμών, αλλά ένας φορέας των ιδεών του Διαφωτισμού, της Δημοκρατίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, που συχνά βρισκόταν σε σύγκρουση με τον απολυταρχισμό.
Οργανωτική δομή και επιρροή
Κατά τον 19ο αιώνα, ο Σκωτικός Τύπος λειτούργησε ως «δεξαμενή σκέψης» για την πολιτική ελίτ. Η δομή των 33 βαθμών επέτρεπε μια σταδιακή μύηση σε φιλοσοφικές έννοιες που αφορούσαν την αυτοδιάθεση των λαών.
Ο Άλμπερτ Πάικ και η αναδιοργάνωση
Στις ΗΠΑ, ο Πάικ ανέλαβε τη Νότια Δικαιοδοσία του Σκωτικού Τύπου το 1859. Το έργο του, «Morals and Dogma», ήταν μια προσπάθεια να προσδώσει ένα βαθύ φιλοσοφικό και συγκριτικό θρησκευτικό υπόβαθρο στον Τεκτονισμό. Για τον Πάικ, ο Σκωτικός Τύπος ήταν ένας προμαχώνας ενάντια στην τυραννία, είτε αυτή ήταν πνευματική (θρησκευτικός δογματισμός) είτε πολιτική.
Διπλωματία και εθνική ανεξαρτησία
Στην Ευρώπη: Ο Σκωτικός Τύπος συνδέθηκε στενά με τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Πολλοί ηγέτες της ιταλικής ενοποίησης (όπως ο Γκαριμπάλντι) και της λατινοαμερικανικής ανεξαρτησίας ήταν τέκτονες υψηλών βαθμών του Σκωτικού Τύπου.
Κοινωνικός Μετασχηματισμός: Η έμφαση στην «Αδελφότητα» χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο για την υπέρβαση των ταξικών και εθνικών διαφορών, προωθώντας μια πρώιμη μορφή διεθνισμού που βασιζόταν στις αξίες της Γαλλικής Επανάστασης.
Η επίθεση του Ταξίλ κατά του Σκωτικού Τύπου και του Πάικ δεν ήταν τυχαία. Στοχεύοντας την κορυφή της τεκτονικής ιεραρχίας, προσπάθησε να πλήξει τον ίδιο τον ιδεολογικό πυρήνα του φιλελευθερισμού και του ορθού λόγου που ο Τύπος εκπροσωπούσε. Η επιβίωση αυτών των μύθων οφείλεται στην πολυπλοκότητα των τελετουργικών του Σκωτικού Τύπου, τα οποία, ενώ είναι συμβολικά, παρερμηνεύτηκαν σκόπιμα ως «απόκρυφα».
Σημαντική «αντι-ψεκ» αποσαφήνιση:
Στον Αρχαίο και Αποδεδειγμένο Σκωτικό Τύπο, η προσήλωση στον ορθό λόγο και τις αρχές του Διαφωτισμού αποκλείει την αποδοχή προφητειών.
Ως σύστημα που εδράζεται στην Ελληνική Φιλοσοφία και κυρίως τον Πλατωνισμό, θεωρεί ότι η μοίρα των εθνών διαμορφώνεται από την ανθρώπινη βούληση, την ηθική τελειοποίηση και την κοινωνική δικαιοσύνη, και όχι από μεταφυσικά πεπρωμένα.
Κάθε έννοια «προφητείας» απορρίπτεται ως:
Παράλογη: Διότι αντιτίθεται στην κριτική σκέψη και την επιστημονική παρατήρηση.
Αφύσικη: Διότι παραβιάζει τους φυσικούς νόμους της αιτιότητας, υποβαθμίζοντας την ελευθερία του ατόμου σε ένα προδιαγεγραμμένο σενάριο.
Για τον Σκωτικό Τύπο, η διάβλεψη του μέλλοντος δεν είναι θέμα «οράματος», αλλά αποτέλεσμα της πολιτικής ανάλυσης και της διπλωματικής οξυδέρκειας.
