Ισλαμικό ΚράτοςΙσραήλ
Αίθουσα Σύνταξης
Τμήμα ειδήσεων tribune.gr

Συγκλονιστική επιστολή της μητέρας του Ζακ στον Τσίπρα: Το παιδί μου κακοποιήθηκε απάνθρωπα

Συγκλονιστική επιστολή της μητέρας του Ζακ στον Τσίπρα: Το παιδί μου κακοποιήθηκε απάνθρωπα
ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Διαβάστε σχετικά για Αλέξης Τσίπρας, Αστυνομία, Αστυνομική Βία, Ζακ Κωστόπουλος,

Σε μία συγκλονιστική επιστολή της προς τον πρωθυπουργό, η μητέρα του Ζακ Κωστόπουλου ζητεί από τον Αλέξη Τσίπρα να μεριμνήσει για τη δίκαιη τιμωρία όσων συμμετείχαν στη δολοφονία του παιδιού της.

Παράλληλα, σημειώνει στην επιστολή της, που δημοσιεύεται στην «Εφημερίδα των Συντακτών», ότι «δεν πρέπει να αφήσουμε την κοινωνία μας να γίνει μία ζούγκλα, αλλά ένα πλαίσιο στο οποίο θα μεγαλώνουν άφοβα τα παιδιά και τα εγγόνια όλων μας».

Η μητέρα του Ζακ, που άφησε την τελευταία του πνοή έξω από το κοσμηματοπωλείο στην Ομόνοια, υποστηρίζει οτι ο γιος της δεν μπήκε στο κατάστημα για να ληστέψει, και χαρακτήρισε σκληρό και απάνθρωπο τον τρόπο που του φέρθηκαν. «Ήταν αποτρόπαια η εικόνα αστυνομικών να χτυπούν ένα αιμόφυρτο, ανήμπορο πλάσμα και να βάζουν χειροπέδες στο άψυχο κορμί του, ενώ στη συνέχεια δεν έκαναν τίποτα για να διασφαλίσουν τον περιβάλλοντα χώρο και να συλλέξουν στοιχεία για τις συνθήκες του θανάτου του» επισημαίνει.

Ολόκληρο το κείμενο της επιστολής της Ελένης Κωστοπούλου:

Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ,

Ονομάζομαι Ελένη Κωστόπουλου και είμαι η μητέρα του Ζαχαρία Κωστόπουλου, που άφησε την τελευταία του πνοή έξω από ένα κοσμηματοπωλείο στην Ομόνοια. Ίσως να γνωρίζετε την υπόθεση που έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις λόγω της απάνθρωπης και σκληρής κακοποίησης που δέχθηκε το παιδί μου πριν ξεψυχήσει. Ήταν αποτρόπαια η εικόνα αστυνομικών να χτυπούν ένα αιμόφυρτο, ανήμπορο πλάσμα και να βάζουν χειροπέδες στο άψυχο κορμί του, ενώ στη συνέχεια δεν έκαναν τίποτα για να διασφαλίσουν τον περιβάλλοντα χώρο και να συλλέξουν στοιχεία για τις συνθήκες του θανάτου του. Η απάντηση δε του προέδρου της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών Δ. Πάκου «αυτή είναι η πρακτική και σε όποιον αρέσει» ήταν εξοργιστική και ντράπηκα για τον τρόπο που οι Αρχές αντιμετωπίζουν έναν άνθρωπο.

Οι σκληρές εικόνες των βίντεο που δημοσιεύτηκαν μας σόκαραν, μας εξόργισαν και κλόνισαν συθέμελα την εμπιστοσύνη μας προς την πολιτεία και το κράτος δικαίου, στο οποίο επιθυμούμε να μετέχουμε όλοι. Κανένας άνθρωπος δεν άξιζε αυτή τη μεταχείριση και αυτόν τον τρόπο θανάτου. Όλοι, ανεξαιρέτως, έχουμε το δικαίωμα της απολογίας και της ίσης μεταχείρισης – δικαίωμα που το παιδί μου στερήθηκε, ενώ, όπως καταδεικνύουν όλα τα στοιχεία, μπήκε στο κοσμηματοπωλείο κυνηγημένος και φοβισμένος και όχι για να κλέψει, αλλά κατέληξε να αντιμετωπιστεί με τον πιο σκληρό και βάναυσο τρόπο μπροστά στα μάτια αμέτοχων περαστικών.

Ο Ζαχαρίας πάλευε καθημερινά για το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και την ίση μεταχείριση των ανθρώπων κι όμως πέθανε εξαιτίας της ρατσιστικής, απάνθρωπης μεταχείρισής του από συνανθρώπους μας σε μία κοινωνία – θέλω να πιστεύω – δημοκρατική και ελεύθερη όπως η δική μας. Σας ζητώ, με πόνο ψυχής, να μεριμνήσετε για τη δίκαιη τιμωρία όσων συμμετείχαν στη δολοφονία του παιδιού μου. Κάθε άνθρωπος έχει αξία και μία οικογένεια που τον αγαπά και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παίρνει τον νόμο στα χέρια του. Η υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής με τέτοιο τρόπο, μέσω της αυτοδικίας, παραπέμπει σε φασιστικά καθεστώτα και νοοτροπίες που στην Ελλάδα έχουμε μάθει να ανεχόμαστε.

Ας μην επιτρέψουμε σε ρατσιστικά, φοβικά και βάρβαρα ένστικτα να κυριαρχούν. Ας μην αφήσουμε την κοινωνία μας να γίνει μία ζούγκλα, αλλά ένα πλαίσιο στο οποίο θα μεγαλώσουν άφοβα τα παιδιά και τα εγγόνια όλων μας. Ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε έναν κόσμο σαν αυτόν για τον οποίον μαχόταν ο Ζαχαρίας: χωρίς βία, με σεβασμό στον άνθρωπο. Θα κλείσω με δύο φράσεις του ίδιου του Ζαχαρία, σαν τραγική ειρωνεία, όπως τις είχε γράψει σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης το 2015. «Συνεχίζω να διαβάζω ότι σχεδόν κάθε ρατσιστική επίθεση που έγινε μπροστά σε κόσμο, δεν αντέδρασε κανείς και καμία. Θεωρώ ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό, το ότι κλαιγόμαστε αντί να αντιδράμε, το ότι κοιτάμε τη δουλειά μας όταν άλλοι άνθρωποι μας χρειάζονται. Και μην αντιδρώντας στην πράξη, του αφήνουμε χώρο».

Σχετικά άρθρα