Ισλαμικό ΚράτοςΒόρεια Μακεδονία
Αίθουσα Σύνταξης
Τμήμα ειδήσεων tribune.gr

Ζιν: Η νομισματική πολιτική Ντράγκι θα καταστρέψει την οικονομία της Ευρωζώνης

Ζιν: Η νομισματική πολιτική Ντράγκι θα καταστρέψει την οικονομία της Ευρωζώνης

Σφοδρή επίθεση ενάντια στην ΕΚΤ και τον Μάριο Ντράγκι, αναφορικά με την πρόθεση του απερχόμενου προέδρου της τράπεζας, να εφαρμόσει μία πιο χαλαρή νομισματική πολιτική, με πιθανή μείωση επιτοκίων και επαναφορά του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης, εξαπολύει σε άρθρο του στο Project Syndicate, ο Χανς Βέρνερ Ζιν .

Ο πρώην επικεφαλής του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου Ifo και νυν καθηγητής Οικονομικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, υποστηρίζει ότι με την πολιτική του ο Μάριο Ντράγκι θα θέσει σε σοβαρό κίνδυνο την οικονομία της Ευρωζώνης.

Σύμφωνα με τον Ζιν «οι προσδοκίες – και, για πολλούς οικονομολόγους, μάλλον κακές – έχουν επιβεβαιωθεί: η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποφάσισε να διογκώσει την ευρωζώνη.

Μετά την τελευταία συνεδρίαση της ΕΚΤ στις 25 Ιουλίου, ο απερχόμενος πρόεδρος Μάριο Ντράγκι κατέστησε σαφές ότι ο φαινομενικά ακίνδυνος στόχος πληθωρισμού της τάξεως του 1,9% θα αποτελέσει στην πραγματικότητα τη βάση για μια νέα φάση της επεκτατικής νομισματικής πολιτικής τα επόμενα χρόνια.

Αυτό θα υπερβεί τα μέχρι σήμερα μέτρα τόνωσης της ΕΚΤ και ενδέχεται να θέσει σε κίνδυνο περαιτέρω την ευρωπαϊκή οικονομία.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ ανέθεσε στην ΕΚΤ τον ενιαίο, μη διαπραγματεύσιμο στόχο της διατήρησης σταθερών τιμών, ο οποίος, εάν ληφθεί κυριολεκτικά, θα σήμαινε μηδενικό ποσοστό πληθωρισμού.
Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από την εντολή που δόθηκε σε άλλες κεντρικές τράπεζες.

Ωστόσο, η εισαγωγή του ευρώ προκάλεσε πτώση των επιτοκίων στη νότια Ευρώπη, οδηγώντας σε μια πληθωριστική φούσκα που ενίσχυσε την ετήσια αύξηση των τιμών σε ποσοστό άνω του 2% σε ορισμένες χώρες.

Στη συνέχεια, το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΚΤ ισχυρίστηκε ότι ο στόχος της σταθερότητας των τιμών δεν μπορούσε να επιτευχθεί με ακρίβεια και επισήμανε επίσης πολλά λάθη μέτρησης που περιπλέκουν τη χάραξη πολιτικής.

Έτσι, οι αρχές ανέφεραν ότι μπορεί να γίνει «ανεκτός» ένας μέσος πληθωρισμός έως και 2%.

Το Διοικητικό Συμβούλιο δεν φαίνεται πρόθυμο να στηρίξει μια περιοριστική νομισματική πολιτική με στόχο τη μείωση του πληθωρισμού, δεδομένου ότι δεν έδωσε και τόσο μεγάλη έμφαση στον κίνδυνο μείωσης της ανταγωνιστικότητας σε ορισμένες χώρες.

Τότε ήρθε η κρίση του ευρώ. Τότε η ΕΚΤ άλλαξε τακτική και ανακοίνωσε ότι θα ανεχθεί πληθωρισμό «κοντά αλλά κάτω από το 2%».

Ο Ντράγκι μάλιστα δήλωσε δημοσίως ότι αυτή είναι η εντολή της ΕΚΤ.

Και τώρα, στο τέλος της θητείας του, ο Ντράγκι επιδιώκει να δεσμεύσει τη διαδόχου του, την Κριστίν Λαγκάρντ, σε μια απόφαση που θα την αναγκάσει να επιδιώξει πληθωρισμό 1,9%.

Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα προσπαθήσει να επιτύχει αυτό το ποσοστό κατά μέσο όρο με την πάροδο του χρόνου, συμψηφίζοντας τους μελλοντικούς ρυθμούς πληθωρισμού άνω του μέσου όρου με πληθωρισμό κάτω του μέσου όρου τα τελευταία χρόνια.

Επιδιώκοντας να δικαιολογήσει τη νέα φάση της επεκτατικής νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ, ο Ντράγκι αναφέρθηκε επανειλημμένα στην ταχεία επιδείνωση της κατάστασης στον τομέα της μεταποίησης στην Ευρώπη.

Θέλει τη νομισματική πολιτική να συμβάλλει σε μια πιο επεκτατική δημοσιονομική πολιτική που απαιτείται για την αναζωογόνηση της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Εδώ, ο Ντράγκι επικεντρώθηκε κατά πάσα πιθανότητα κυρίως στη Γερμανία, της οποίας ο τομέας της μεταποίησης βρίσκεται σε ύφεση από το καλοκαίρι του 2018.

Και ο δείκτης επιχειρηματικού κλίματος Ιfo, που δημοσιεύθηκε την ίδια ημέρα που ο Draghi ανακοίνωσε τη νέα πολιτική της ΕΚΤ, ήταν εξαιρετικά αρνητικός.

Φαίνεται ότι τα χρόνια της αφθονίας για τη γερμανική βιομηχανία πιθανόν να έχουν τελειώσει για τώρα.

Η επικείμενη επιβολή δασμών στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και η νέα οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το CO2 (που θα απαιτήσει ηλεκτρικά αυτοκίνητα να αντιπροσωπεύουν το ήμισυ ή και περισσότερο από την παραγωγή ορισμένων αυτοκινήτων μέχρι το 2030) αυξάνουν σημαντικά το κόστος για τη γερμανική (και την ευρωπαϊκή) βιομηχανία.

Αλλά η νομισματική και δημοσιονομική επέκταση στην ευρωζώνη δεν μπορεί να βοηθήσει τις πολλές κατασκευαστικές επιχειρήσεις που κάνουν τις περισσότερες από τις δραστηριότητές τους παγκοσμίως αυτές τις μέρες.

Επιπλέον, η εγχώρια ζήτηση στην ευρωζώνη είναι ισχυρή.

Η κατασκευαστική δραστηριότητα είναι ενισχυμένη στις περισσότερες χώρες, η ζήτηση για υπηρεσίες είναι ισχυρή και οι μισθοί αυξάνονται ραγδαία, όπως σημείωσε ο Ντράγκι.

Η θέσπιση επιπλέον μέτρων τόνωσης πέραν αυτού θα δημιουργούσε πρόσθετες πιέσεις κόστους που θα δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο τη ζωή των επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν τόσο σκληρό διεθνή ανταγωνισμό στις αγορές αγαθών όσο και τον εγχώριο ανταγωνισμό στις αγορές εργασίας.

Η τόνωση των τομέων των μη εμπορεύσιμων αγαθών μέσω φθηνών πιστώσεων προκαλεί συνήθως αρνητικές επιπτώσεις στην αγορά για τους τομείς των συναλλασσομένων προϊόντων που είναι παρόμοιες με εκείνες που τροφοδοτούν τη λεγόμενη ολλανδική ασθένεια – όρος που αναφέρεται στα προβλήματα των Ολλανδών κατασκευαστών στη δεκαετία του 1970.

Ο Ντράγκι παραπονέθηκε στην ομιλία του ότι το «πέρασμα» της αύξησης των μισθών στον δείκτη τιμών καταναλωτή είναι ανεπαρκές.

Όμως, η αύξηση της μισθολογικής πίεσης θα είναι δηλητήριο για την παγκόσμια ανταγωνιστικότητα του μεταποιητικού τομέα.

Δεν είναι πειστικό να χρησιμοποιήσουμε την αδυναμία της γερμανικής μεταποιητικής βιομηχανίας ως επιχείρημα για μια πιο χαλαρή νομισματική πολιτική, διότι μια τέτοια πολιτική θα τονώσει κυρίως εκείνους τους τομείς που ανταγωνίζονται με τη μεταποίηση, όπως οι κατασκευές και η κυβέρνηση.

Είναι αλήθεια ότι η βιομηχανία πρέπει να καινοτομήσει για να διατηρήσει την ανταγωνιστικότητά της, ειδικά σε ταραγμένους οικονομικούς καιρούς.

Αλλά αυτό θα απαιτήσει μέτρα που υπερβαίνουν κατά πολύ την πολιτική εργαλειοθήκη που τόσο προσεγγίζουν οι νέοι Κεϋνσιανοί, οι οποίοι σήμερα βρίσκονται στις κεντρικές τράπεζες και τους διεθνείς οργανισμούς.

Η Ευρώπη χρειάζεται διαρθρωτικές πολιτικές που ελευθερώνουν τις δυνάμεις της αγοράς και όχι να συνεχίσουν μια πολιτική διατήρησης ζόμπι και να χρηματοδοτήσουν μια νέα φούσκα των στεγαστικών δανείων και τους υπερχρεωμένους κυβερνητικούς τομείς με όλο και φθηνότερες πιστώσεις.

Αυτοί οι τομείς δεν θα επιτρέψουν τη βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη της ηπείρου.

Δεν είναι επίσης σαφές πού θα βρει η ΕΚΤ τα πυρομαχικά για τη νέα μάχη που θέλει να ξεκινήσει.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, η τράπεζα αύξησε τα αποθέματά της από 1,2 τρισεκατομμύρια ευρώ (1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια) σε 3,2 τρισεκατομμύρια ευρώ.

Έχει αγοράσει αξιόγραφα αξίας άνω των 2,6 τρισεκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων τα 2,1 τρισεκατομμύρια ευρώ είναι κρατικά ομόλογα.

Πρόκειται για πολιτική που έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 123 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και τα επιτόκια είναι σήμερα μηδενικά ή αρνητικά. Όλα αυτά είναι αρκετά τολμηρά.

Εάν η ΕΚΤ επιθυμεί τώρα να προχωρήσει ακόμη περισσότερο, το οικονομικό σύστημα της Ευρώπης θα μπορούσε να γίνει ασθενέστερο και λιγότερο βιώσιμο.

Σχετικά άρθρα