ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Ως γενικός ορισμός Διπλωματία σημαίνει την τέχνη και πρακτική διεξαγωγής διαπραγματεύσεων, την απόπειρα απόκτησης στρατηγικού πλεονεκτήματος, την εύρεση αποδεκτών λύσεων με την παράθεση επιχειρημάτων με ήπιο και ευγενικό τρόπο, χωρίς διαπληκτισμούς.
Όμως, όπως η διπλή όψη ενός νομίσματος, την οποία αποκρύπτει κάποιος για να επιτύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, διπλωμάτης σημαίνει και το διπλό μάτι το οποίο χρησιμοποιεί, για να βλέπει και να εκφράζει προς τα έξω επουσιώδεις λύσεις, και παράλληλα να αποκρύπτει σοβαρές μυστικές διαπραγματεύσεις.
Ο Αμερικανός ποιητής Robert Frost, είπε ότι: διπλωμάτης είναι κάποιος που θυμάται τα γενέθλια μίας γυναίκας και ξεχνά την ηλικία της.
Ο δε Στάλιν: αν ένας υπουργός εξωτερικών αρχίζει να υπερασπίζεται μέχρι θανάτου μια «συμφωνία ειρήνης», πρέπει να είστε βέβαιοι ότι η κυβέρνησή του έχει ήδη παραγγείλει νέα θωρηκτά και αεροπλάνα.
Τέλος ο Τζων Κέννεντυ: δεν θα πρέπει να διαπραγματευόμαστε από φόβο. Αλλά να μη φοβόμαστε να διαπραγματευόμαστε.
Υπό το πρίσμα της βαθιάς και πραγματικής έννοιας της Διπλωματίας, αυτή διεξάγεται με δικούς της όρους και κανόνες.
Εις την κωμόπολη Wesseling, μερικά χιλιόμετρα έξω από την Βόννη, πρώην πρωτεύουσα της Γερμανίας, υπάρχει η Πολιτική Ακαδημία Eichholz του Ιδρύματος Konrad Adenauer.
Εκεί διδάσκεται κανείς την ανάλυση της ψυχολογίας του όχλου, να ερμηνεύει και να αναλύει επί καθημερινής βάσης τις δηλώσεις των πολιτικών, τις συμπεριφορές και χαρακτήρες τους, τα δημοσιεύματα των ΜΜΕ, τι κρύβεται πραγματικά πίσω από τα ψιλά γράμματα , τις Συμφωνίες και τις διεθνείς σχέσεις κ.α..
Εις την ιστορία γνωστή είναι π.χ. η Γερμανοσοβιετική Συμφωνία μη Επίθεσης της 23.08.1939, αυτό το Σύμφωνο Ειρήνης μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν, το οποίο όμως εις την πραγματικότητα απέκρυβε από την διεθνή κοινότητα την διχοτόμηση και κατάληψη της Πολωνίας από τις δύο αυτές χώρες.
Ο Ελληνικός Λαός βιώνει εδώ και 5 χρόνια την μεγαλύτερη τραγωδία της σύγχρονης ιστορίας του.
Σκοπός και αυτού του άρθρου δεν είναι να επαναλάβουμε όλες τις αιτίες και όλα τα σφάλματα που επέφεραν την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση και ποίοι ευθύνονται για όλα αυτά.
Το έτος 1981 με την πλήρη ένταξη εις την Ευρωπαϊκή Ένωση και την έκτοτε εισροή τεραστίων κεφαλαίων από τα Κοινοτικά Ταμεία και τις διεθνείς τράπεζες, ποσά τα οποία σε προγενέστερες εποχές ήταν ασύλληπτα ακόμη και εις την φαντασία κάθε Έλληνα πολίτη, ήταν η αρχή της πορείας της Πατρίδας μας προς τον όλεθρο και καθοριστικό για το μέλλον του Ελληνικού Λαού.
Το Πολιτικό Σύστημα γνώριζε εξ αρχής για τις ολέθριες συνέπειες της κακοδιαχείρισης των τεράστιων κεφαλαίων και το βαρύτατο τίμημα που θα πλήρωνε κάποια μέρα ο Ελληνικός Λαός. Ο οποίος όφειλε, βάσει του πνεύματος της Δημοκρατίας και των καθηκόντων του, να ψηφίζει αυτούς οι οποίοι επί δεκαετίες τον εξαπατούσαν και εξαγόραζαν με ξένα χρήματα και δάνεια την αφέλεια και αμάθεια του.
Αυτά όμως που συνέβαιναν εις την χώρα μας άρχισαν να γίνονται γνωστά πολύ ενωρίς εις τα Κοινοτικά Όργανα των Βρυξελλών, εις τις άλλες πρωτεύουσες, εις τους πρωταγωνιστές της Ευρωπαϊκής Πολιτικής π.χ. Βερολίνο και Παρίσι, εις τους Διεθνείς Οργανισμούς, τον ΟΟΣΑ και σε διεθνή ΜΜΕ.
Αλλά και εις τις Πολυεθνικές Εταιρείες οι οποίες φιλοδωρούσαν με μίζες δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ το Πολιτικό Σύστημα για να κάνουν χρυσές δουλειές εις βάρος των Ελλήνων.
Εδώ και 30 χρόνια, τα μηνύματα και οι προειδοποιήσεις για τον εκτροχιασμό της χώρας ερχόντουσαν σε απτά χρονικά διαστήματα. Τα οποία, δυστυχώς, αγνοούσε το Πολιτικό Σύστημα, τα δε φερέφωνά του, μεγάλα ΜΜΕ, σε δημοσιεύματα αποκαλούσαν ως «γελοιότητες των Κουτόφραγκων!».
Ακόμη και ο συντάκτης αυτού του άρθρου ήδη από το 1984 προειδοποιούσε για τις συνέπειες αυτής της ανεύθυνης πολιτικής απέναντι του Λαού, και ως απάντηση του έδειχναν την πόρτα: «εάν δεν σε αρέσει, να φύγεις και να πας εκεί από όπου έχεις έρθει!»
Όταν το 2008/09 ξέσπασε η κρίση, οι Ευρωπαίοι γνώριζαν ήδη ότι η Ελλάδα είναι μία ειδική περίπτωση, ότι η διαφθορά και η ασυδοσία του Πολιτικού Συστήματος, αλλά και η διαλυμένη, επίσης διεφθαρμένη, σπάταλη Δημόσια Διοίκηση ευθύνονται για το δυσθεώρητο χρέος.
Γνωστές είναι οι δημόσιες δηλώσεις πολιτικών από τις Βρυξέλλες, την ΕΚΤ, το Παρίσι και το Βερολίνο όπως π.χ. της Lagarde, του Jean-Claude Trichet και Jürgen Stark (EKT), και πολλοί άλλοι, ακόμη και της ίδιας κ. Μέρκελ, η οποία επί λέξει είπε: ότι για την κατάντια της Ελλάδος φταίνε οι Έλληνες πολιτικοί.
Για τους λόγους αυτούς, με την διαπραγμάτευση του 1ου Μνημονίου, προβλεπόταν ως βασικός στόχος η αναδιάρθρωση της τεράστιας, αναποτελεσματικής, πολυδάπανης, διαφθαρμένης Δημόσιας Διοίκησης του στενού και ευρύτερου τομέα, ο δραστικός περιορισμός αυτού σε προσωπικό και δραστικότατη μείωση των δαπανών, αλλά και η κατάργηση χιλιάδων παρείσακτων Οργανισμών.
Η τότε Κυβέρνηση αντέδρασε λέγοντας ότι: «αυτά τα οποία σας οφείλουμε και πως θα σας τα επιστρέψουμε είναι δική μας υπόθεση!».
Υπονοώντας ότι το Προπύργιο ύπαρξης και στήριγμα του Πολιτικού Συστήματος θα μείνει ανέπαφο. Η ΤΡΟΙΚΑ ενέδωσε εις το θέμα αυτό, το οποίο απεδείχθη αργότερα ως το μεγαλύτερό της λάθος.
Διότι το Πολιτικό Σύστημα, μετά την αντεθνική του συμπεριφορά των 3 τελευταίων δεκαετιών, για να διασώσει αυτήν την ύπαρξή του, έβαλε τώρα ως στόχο να διαλύσει συστηματικά και τον Ιδιωτικό Τομέα, δηλαδή την Ελληνική Οικονομία. Με τις γνωστές τώρα σε όλους ολέθριες συνέπειες.
Η ΤΡΟΙΚΑ και η Ευρώπη αντελήφθησαν το τεράστιο λάθος τους, αλλά παράλληλα και την 5-ετή εξαπάτησή τους. Δηλαδή την κωλυσιεργία του Πολιτικού Συστήματος για διαρθρωτικές και μεταρρυθμιστικές αλλαγές. Αλλά το έγκλημα είχε ήδη γίνει.
Για τους λόγους αυτούς κατά τους τελευταίους μήνες άρχισαν να σκληραίνουν την στάση της απέναντι του Πολιτικού Συστήματος, το οποίο, ως γνωστόν, συνεχίζει να συμπεριφέρεται τόσο ανεύθυνα απέναντι του Ελληνικού Λαού.
Η ΤΡΟΙΚΑ τώρα δεν θέλει να διαπραγματευθεί με την Αθήνα, αλλά και ενδομύχως, χωρίς να το εκφράζει δημοσίως, όπως βέβαια οι διεθνείς αναλυτές, αναγνωρίζουν ότι το χρέος δεν είναι σε καμία περίπτωση βιώσιμο.
Όμως δεν επιθυμούν τώρα την διαγραφή του χρέους, για να αποφύγουν την θριαμβολογία του ανεπιθύμητου τώρα εις την Ευρώπη Πολιτικού Συστήματος και την διάσωση της Εξουσίας του, το οποίο είναι ανάξιο ενός Λαού με την μεγαλύτερη πολιτιστική συνεισφορά εις την Ιστορία της ανθρωπότητας. Ένα Λαό τον οποίο και ατίμασε και κατέστρεψε.
Τον Λαό αυτόν και μόνον και την Πατρίδα μας, ως μητέρα της Ευρώπης, επιθυμούν οι Ευρωπαίοι να κρατήσουν εις τους κόλπους τους ως αναπόσπαστο και σημαντικότατο μέλος.
Ένα Λαό απαλλαγμένο όμως από τον μακροχρόνιο Εφιάλτη του Πολιτικού Συστήματος, τον μόνο υπεύθυνο της εθνικής συμφοράς του. Ένα Λαό έτοιμο να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις του με τους άλλους λαούς της Ευρώπης και να συμπορευθεί με αυτούς, αλλά και ελεύθερο για την διαγραφή του χρέους.
