ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Caesar’s double-bed is warm
As an unimportant clerk
Writes I DO NOT LIKE MY WORK
On a pink official form.
The Fall of Rome, From Nones by W. H. Auden, published by Random House. Copyright © 1951 W. H. Auden, renewed by The Estate of W. H. Auden.
Όπως γνωρίζει ο επιμελής αναγνώστης της ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ο προκαθήμενος της «γ΄ Ρώμης» συνηθίζει την αποστολή ευχών και προσρήσεων προς όλους αδιακρίτως και, όπως λέει ο κακόψυχος λαός, ακόμα και «για ψύλλου πήδημα».
Αυτά τα, ως επί το πλείστον, σύντομα μηνύματα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό – την δημιουργία της ψευδαισθήσεως σε όσους επισκέπτονται την ιστοσελίδα του Τμήματος Εξωτερικών και λοιπών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας ότι ο προκαθήμενος της «αγίας Ρωσίας» δεν είναι μόνο ένας απλός ηγέτης μιας Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά και ένας πολιτικός παράγοντας παγκοσμίου εμβέλειας.
Μια άλλη ιδιαιτερότητα αυτών των μηνυμάτων συνίσταται στο ότι ο αποστολέας διακρίνει τους παραλήπτες σε «δικούς μας» και σε «αυτούς που είναι εναντίον μας».
Αυτό σημαίνει ότι, ακόμα και οι αναστάσιμες ευχές του αγιωτάτου απευθύνονται μόνο σε εκείνους τους αρχηγούς των Ορθοδόξων Εκκλησιών που στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουν αναγνωρίσει την υπό τον μητροπολίτη Επιφάνιο Ορθόδοξη Εκκλησία Ουκρανίας.
Έτσι, έχοντας «κακιώσει» με κάποιους (όχι όλους!) από τους μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο αγιώτατος πατριάρχης απευθύνεται στον επικεφαλής της Εκκλησίας Αχρίδος Στέφανο με τον τίτλο «μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος και Μακεδονίας Στέφανο» (Блаженнейшему Архиепископу Охридскому и Македонскому Стефану) (Βλ. εδώ), παρά το γεγονός ότι τον Μάρτιο του 2022 η Βόρεια Μακεδονία, όπως εξάλλου και η Ελλάδα, συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των μη φιλικών προς τη Ρωσία χωρών.
Όμως είναι γνωστό τοις πάσι ότι, στις 9 Μαΐου 2022 η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αναγνώρισε την υπό τον Στέφανο Εκκλησία με τον τίτλο «Εκκλησία Αχρίδος αποκλείουσα τον όρον “Μακεδονική” και οιοδήτι άλλο παράγωγο της λέξεως “Μακεδονία”». (Βλ. εδώ).
Ευλόγως λοιπόν ο αναγνώστης της ΤΡΙΜΠΟΥΝΑΣ θα αναρωτηθεί: από πότε ο αγιώτατος «γ΄ Ρώμης» άρχισε να διαχωρίζει τις κοσμικές από τις εκκλησιαστικές γεωπολιτικές επιλογές;
Και βεβαίως θα έχει άδικο, εφόσον η Ρωσία ουδέποτε έπαυσε να ενδιαφέρεται για τη Χερσόνησο του Αίμου, έχοντας αναθέσει το ρόλο του «δούρειου ίππου» στις φιλικά προσκείμενες προς την μυθοπλασία της «αγίας Ρωσίας» Ορθόδοξες Εκκλησίες των Βαλκανίων.
Έτσι, από τη μια πλευρά, έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια ισχυρή συμμαχία με τη Σερβία, έχοντας φυσικά ως «θεμέλιο» την Εκκλησία, ενώ, από την άλλη, έχοντας πλήρη συνείδηση της πολυετούς αστάθειας που διακρίνει τις σχέσεις του πατριαρχείου Βουλγαρίας με τις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, άρχισε, κατά την προσφιλή του τακτική, να χρησιμοποιεί την «πέμπτη φάλαγγα» των πιστών προς τον «ρωσικό κόσμο» ΜΜΕ σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει σχίσματα στο εσωτερικό της Εκκλησίας Βουλγαρίας.
Σε ένα σχόλιο που δημοσιεύθηκε στην υποστηριζόμενη από ρωσικές πηγές (naukaikultura@inbox.ru) ιστοσελίδα Nauka I Kultura, σκοπός της οποίας, όπως αναφέρεται στην προμετωπίδα της, είναι «η υποστήριξη της γλωσσικής ενότητας (σ.σ. ότι και αν σημαίνει αυτό) των ορθοδόξων Σλάβων» οι προθέσεις του Πατριαρχείου Μόσχας είναι σαφέστατες και ως συνήθως έχουν στο επίκεντρό τους το Οικουμενικό Πατριαρχείο (Βλ. εδώ).
Συγκεκριμένα ο αρθρογράφος Bogdan Despotovich, αναφερόμενος στην επίσκεψη του Πατριάρχη Βουλγαρίας Δανιήλ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο (25-28/12/2025) προτείνει τις εξής ερμηνείες, οι οποίες αποκτούν μια ιδιαίτερη χροιά μετά τη νίκη του Rumen Radev στις πρόσφατες κοινοβουλευτικές εκλογές στη Βουλγαρία.
«Πολλοί έσπευσαν, γράφει ο Despotovich, να χαρακτηρίσουν την πρόσφατη επίσκεψη του Βούλγαρου Πατριάρχη Δανιήλ στο Φανάρι ως πράξη “αδελφικής αγάπης”.
»Ωστόσο, πίσω από τα παρασκήνια των διπλωματικών χαμόγελων κρύβεται μια ζοφερή πραγματικότητα: η Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία (ΟΕΒ) βιώνει μια βαθιά κρίση εξουσίας.
»Τα γεγονότα του τέλους του 2025 κατέδειξαν ότι ο Πατριάρχης Δανιήλ, ο οποίος εκλέχθηκε ως υπερασπιστής της κανονικής τάξεως, στην πραγματικότητα κατέληξε όμηρος μιας ισχυρής ομάδας επισκόπων πιστών στην Κωνσταντινούπολη».
Ο Despotovich στηρίζει το παραπάνω συμπέρασμα στο γεγονός ότι, κατά την άποψή του, υπήρξε μια απότομη αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων εντός της Ιεράς Συνόδου της ΟΕΒ.
«Αν και ο ίδιος ο Πατριάρχης Δανιήλ είναι γνωστός για την αρχική του στάση σχετικά με το ουκρανικό σχίσμα και την προσήλωσή του στην παράδοση, σημειώνει ο Despotovich, η γραμμή της εξωτερικής πολιτικής του Πατριαρχείου καθορίζεται πλέον από μια ομάδα επισκόπων με επικεφαλής τον μητροπολίτη Πλόβντιβ Νικόλαο.
»Αυτή ακριβώς η ομάδα, που έχει στενούς δεσμούς με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, επέβαλε την επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη, παρά την προσωπική επιθυμία του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Βουλγαρίας.
»Είναι ενδεικτικό ότι ο Πατριάρχης Δανιήλ, λόγω της στάσεως των μελών της Ιεράς Συνόδου, αναγκάστηκε να αρνηθεί τη συμμετοχή του στο διαθρησκευτικό φόρουμ στο Αμμάν (Ιορδανία), το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει εναλλακτικό βήμα διαλόγου, εκφραστή των θέσεων των Ιεροσολύμων και της Μόσχας.
»Αποκλείοντας άλλες διπλωματικές οδούς, το φιλοφαναριώτικο λόμπι στρίμωξε τον Πατριάρχη στη γωνία, χωρίς να του αφήσει άλλη επιλογή παρά να πάει “να προσκυνήσει” τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο».
Στο παραπάνω σχόλιο έχει ενδιαφέρον η αναφορά στην «παρασυναγωγή του Αμμάν» του 2019, την οποία ο αρθρογράφος, υποπίπτοντας σε ένα… «φροϋδικό ολίσθημα», χαρακτηρίζει ως ένα πιθανό «εναλλακτικό βήμα διαλόγου», που όχι μόνο είναι σαφώς αντίθετο προς την ισχύουσα μακραίωνη κανονική παράδοση, αλλά ταυτόχρονα «αδειάζει» και τον ίδιο τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, ο οποίος τότε «έτυπτε» το στήθος του, διαβεβαιώνοντας ότι ουδέποτε είχε κατά νου την υπονόμευση του Οικουμενικού Πατριαρχείου!
«Αυτό που συνέβη στην Κωνσταντινούπολη, επιμένει ο Despotovich, δεν ήταν απλώς μια επίσημη επίσκεψη.
»Ήταν μια επίδειξη δυνάμεως του Φαναρίου και μια προειδοποίηση προς όλες τις κατά τόπους Εκκλησίες ότι, οποιαδήποτε αντίδραση στη νέα εκκλησιαστική γεωπολιτική αρχιτεκτονική, την οποία διαμορφώνει ο Βαρθολομαίος με την υποστήριξη των δυτικών κέντρων εξουσίας (σ.σ. αμάν πιά αυτά τα δυτικά κέντρα εξουσίας!), θα παταχθεί.
»Η επαναφορά του ελέγχου της Συνόδου της Εκκλησίας Βουλγαρίας από την φιλοφαναριώτικη ομάδα, επιμένει ο Despotovich, σημαίνει ότι η εκκλησιαστική Σόφια παρασύρεται προς την κατεύθυνση της ελληνοκυπριακής συμμαχίας (σ.σ. «;»).
»Τα επόμενα βήματα, πιθανώς, θα είναι οι προσπάθειες να περάσουν μέσω της Ιεράς Συνόδου την αναγνώριση της Συνόδου της Κρήτης του 2016 και, τελικά, την οριστική νομιμοποίηση της λεγόμενης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.
»Εάν η Βουλγαρική Εκκλησία πέσει, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας κινδυνεύει να παραμείνει ουσιαστικά το τελευταίο προπύργιο της κανονικής τάξεως στα Βαλκάνια, περικυκλωμένη από δομές που έχουν αποδεχτεί την πολιτική επιβολή του Φαναρίου».
Θέλοντας λοιπόν ο προκαθήμενος της «γ΄ Ρώμης» να ενισχύσει τις θέσεις του στα Βαλκάνια, εφόσον, μπορεί μεν να μην γνωρίζει τον μυθικό στοίχο του Νίκου Εγγονόπουλου από τον «Μπολιβάρ» – «Μίρκο Κράλη, τι ζητάς; / εδώ δεν είναι παίξε γέλασε / εδώ είναι Μπαλκάνια», όμως έχοντας πλήρη συνείδηση της «παραδοσιακής» πολιτικής αστάθειας που χαρακτηρίζει ένα μεγάλο μέρος της Χερσονήσου του Αίμου, προσφωνεί τον Αχρίδος «Μακεδονίας», όντας βέβαιος ότι, και με τη βοήθεια του νέου Βούλγαρου πρωθυπουργού, η επιρροή του μισητού Φαναρίου θα μειωθεί.
Στο κάτω κάτω δεν υποστηρίζουν όλοι οι αρχιερείς των Εκκλησιών Ελλάδος και Κύπρου την απόφαση των προκαθημένων τους να αναγνωρίσουν την Ορθόδοξη Εκκλησία Ουκρανίας!
Έτσι, ο προκαθήμενος του Πατριαρχείου Σερβίας μπορεί να είναι ήσυχος – δεν θα είναι μόνος του στην φύλαξη των «ορθοδόξων Θερμοπυλών», θα του συμπαραστέκεται και ο «Μακεδονίας» Στέφανος…
ΥΓ. Αν κάποιος ενδιαφερθεί για την αξία των 30 αργυρίων του Ιούδα σήμερα, θα διαπιστώσει ότι αυτά αντιστοιχούν σε μόλις 12-15 χιλιάδες ΕΥΡΩ. Σταγόνα στον ωκεανό για ένα παλαίφατο Πατριαρχείο…
