ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας μουσουλμάνος υπερασπιστής της ισλαμικής υπεροχής.
Στο παρελθόν έχει απευθύνει κάλεσμα για τη συγκρότηση μιας πανισλαμικής στρατιωτικής δύναμης, η οποία θα ήταν αρκούντως ισχυρή ώστε να νικήσει το εβραϊκό κράτος.
Είναι αποφασισμένος να ενθαρρύνει τους μουσουλμάνους αυτονομιστές σε μη μουσουλμανικές χώρες να εξεγερθούν, καθώς θεωρεί απαράδεκτο το να κυβερνούν μη μουσουλμάνοι τους μουσουλμάνους οπουδήποτε στον κόσμο.
Παράλληλα, έχει έρθει πιο κοντά με το Πακιστάν, οι ηγέτες του οποίου συμμερίζονται τις ίδιες απόψεις.
Τόσο η Τουρκία όσο και το Πακιστάν κάνουν λόγο για την ανάγκη να αποτινάξουν οι μουσουλμάνοι της Ινδίας τον «ζυγό» της ινδουιστικής διακυβέρνησης και να διεκδικήσουν τη δική τους πατρίδα, η οποία θα μπορούσε είτε να παραμείνει ανεξάρτητη είτε να ενσωματωθεί στο Μπανγκλαντές ή στο Πακιστάν.
Περισσότερα στοιχεία για την τουρκική επιμονή ώστε σε πολλούς από τους 200 εκατομμύρια μουσουλμάνους της Ινδίας είτε να επιτραπεί η προσχώρηση στα εν λόγω μουσουλμανικά κράτη είτε να αποκτήσουν δικό τους κράτος, περιλαμβάνονται στο άρθρο:
«Θα μπορούσε η Ινδία να αντιμετωπίσει έναν θρησκευτικό εμφύλιο πόλεμο;», του Μάικλ Ρούμπιν, στη «The Sunday Guardian» στις 25 Οκτωβρίου 2026:
Υπήρχε πάντοτε ένα υποβόσκον ρεύμα στον πακιστανικό και τουρκικό ισλαμιστικό λόγο, σύμφωνα με το οποίο κανένας Ινδός μουσουλμάνος δεν θα έπρεπε να ζει υπό μη μουσουλμανική διακυβέρνηση.
Στις 6 Αυγούστου 2019, ο Πρωθυπουργός του Πακιστάν Ιμράν Χαν δήλωσε ότι ο ιδρυτής του Πακιστάν, Μοχάμεντ Αλί Τζίνα, «υποστήριξε τη θεωρία των δύο εθνών για να δώσει στους μουσουλμάνους της Ινδίας μια ξεχωριστή πατρίδα, απαλλαγμένη από τη μισαλλοδοξία και τον ρατσισμό».
Ο Χαν δεν περιορίστηκε στη διχοτόμηση, προσθέτοντας ότι κάποια μέρα «η Ινδία θα είναι μια χώρα μόνο για τους Ινδουιστές».
Στις 16 Απριλίου 2025, ο Πακιστανός Στρατάρχης Ασίμ Μουνίρ διακήρυξε:
«Οι πρόγονοί μας θεωρούσαν ότι διαφέρουμε από τους Ινδουιστές σε κάθε πιθανή πτυχή της ζωής… Είμαστε δύο έθνη, δεν είμαστε ένα έθνος».
Ενώ το μεγαλύτερο μέρος της παλαιότερης ρητορικής του Πακιστάν εστίαζε στο Κασμίρ, τα τελευταία χρόνια, καθώς η σύμμαχος της χώρας, Τουρκία, έχει στραφεί προς μια πιο ισλαμιστική εξωτερική πολιτική, το Πακιστάν και η Τουρκία σηματοδοτούν θρησκευτικές φιλοδοξίες πέραν του Κασμίρ.
Σε φόρουμ του ΟΗΕ κατά της ρητορικής μίσους στις 25 Σεπτεμβρίου 2019, το οποίο η Τουρκία συνδιοργάνωσε με το Πακιστάν στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναρωτήθηκε:
«Στην Ινδία, πώς θα υπερασπιστούμε τη μουσουλμανική νεολαία που μαστιγώνεται, ξυλοκοπείται με ματσέτες και ακόμη καταδικάζεται σε θάνατο απλώς και μόνο επειδή τρώει βοδινό κρέας;».
Μιλώντας σε νέους κομματικούς στελέχη του δικού του πολιτικού σχηματισμού μόλις πέντε μήνες αργότερα, ο Ερντογάν θρήνησε για τη κατάσταση των μουσουλμάνων που ζουν υπό ινδουιστική διακυβέρνηση.
«Η Ινδία έχει μετατραπεί σε μια χώρα όπου οι σφαγές οργιάζουν. Ποιες σφαγές; Σφαγές μουσουλμάνων. Από ποιους; Από Ινδουιστές», διακήρυξε…
Ο Ερντογάν έχει ξεχάσει, ή επιλέγει να μην θυμάται, τις πολλές σφαγές Ινδουιστών από μουσουλμάνους στην Ινδία, όπως την επίθεση στο τρένο της Γκοντρά, το οποίο ήταν γεμάτο Ινδουιστές προσκυνητές και καρσεβάκ (θρησκευτικούς εθελοντές) που επέστρεφαν από τον ιερό ινδουιστικό τόπο της Αγιόντια.
Μουσουλμάνοι πολιόρκησαν το τρένο και πυρπόλησαν ένα βαγόνι, σκοτώνοντας 59 Ινδουιστές.
Άλλες επιθέσεις μουσουλμάνων περιλαμβάνουν τις εξής: τη σφαγή Τσάμπα το 1998, όταν μουσουλμάνοι σκότωσαν 35 Ινδουιστές χωρικούς στο Χιμάτσαλ Πραντές· τις επιθέσεις στον ναό Ραγκουνάτ το 2002, όπου μουσουλμάνοι φενταγίν (τρομοκράτες αυτοκτονίας) έβαλαν στο στόχαστρο τον ναό Ραγκουνάτ στο Τζαμού, προκαλώντας πολλούς θανάτους και τραυματισμούς· την επίθεση στον ναό Ακσαρντάμ το 2002, όταν ένοπλοι της μαχητικής ισλαμιστικής οργάνωσης Λασκάρ-ε-Ταΐμπα επιτέθηκαν στο συγκρότημα του ινδουιστικού ναού στο Γκαντιναγκάρ του Γκουτζαράτ· τη σφαγή στο Μαράντ το 2003, όταν μουσουλμανικός όχλος σκότωσε οκτώ Ινδουιστές στην Κέραλα· τις πολυπληθείς επιθέσεις μουσουλμάνων εναντίον συμμετεχόντων σε ινδουιστικές γιορτές· καθώς και τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Μουμπάι εναντίον ινδουιστικών στόχων (και ενός οίκου Χαμπάντ) από μουσουλμάνους τρομοκράτες που ήταν μέλη της Λασκάρ-ε-Ταΐμπα, οι οποίες κατέληξαν σε 168 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες.
Η ειρωνεία, φυσικά, έγκειται στο γεγονός ότι οι μουσουλμάνοι απολαμβάνουν πολύ μεγαλύτερα δικαιώματα στην Ινδία και το Ισραήλ σε σύγκριση με χώρες που κυβερνώνται από ομοθρήσκους τους.
Στη νεότερη ετήσια κατάταξη του Freedom House, το Ισραήλ συγκεντρώνει τρεις βαθμούς περισσότερους από τη Σενεγάλη και την Αλβανία, τα υψηλότερα κατατασσόμενα κράτη με μουσουλμανική πλειοψηφία.
Οι αναλυτές του Freedom House υπήρξαν ιστορικά αδικαιολόγητα επικριτικοί απέναντι στην Ινδία, αλλά ακόμη και το Freedom House αναγνωρίζει ότι η Ινδία είναι πολύ πιο ανεκτική και δημοκρατική από την Ινδονησία, από οποιαδήποτε αραβική χώρα, πόσο μάλλον από το Πακιστάν και την Τουρκία, που κατατάσσονται χαμηλά στην κλίμακα του Freedom House, παράλληλα με την Αλγερία και το Ιράκ.
Η περαιτέρω ειρωνεία των παραπόνων των Μουνίρ και Ερντογάν είναι, φυσικά, ότι τόσο το Πακιστάν όσο και η Τουρκία αποτελούν την απόλυτη αντίθεση της ανεκτικότητας.
Όταν το Πακιστάν απέκτησε την ανεξαρτησία του, διέθετε μεγάλες χριστιανικές και ινδουιστικές μειονότητες και μάλιστα θεωρούσε τις μεγάλες χριστιανικές και ινδουιστικές εορτές ως εθνικές αργίες.
Σήμερα, πολλοί Χριστιανοί και Ινδουιστές έχουν τραπεί σε φυγή, καθώς τα υποκινούμενα από το κράτος πογκρόμ και οι κακόβουλα εφαρμοζόμενοι νόμοι περί βλασφημίας εισπράττουν το τίμημά τους.
Παράλληλα, ενώ το Πακιστάν υποστηρίζει το κίνημα Χαλιστάν στην Ινδία [για μια πατρίδα των Σιχ], παραλείπει να αναφέρει την εξάλειψη των κοινοτήτων των Σιχ στο πακιστανικό Παντζάμπ…
Το 1947, αμέσως μετά τη διχοτόμηση, οι Ινδουιστές αποτελούσαν το 15% του πληθυσμού του Δυτικού Πακιστάν, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα το ποσοστό αυτό ανερχόταν μόλις σε 1,5%.
Στο Ανατολικό Πακιστάν, οι Ινδουιστές αποτελούσαν το 30% του πληθυσμού το 1947, ενώ σήμερα αποτελούν το 8% του πληθυσμού του Μπανγκλαντές.
Οι Χριστιανοί τόσο στο Πακιστάν όσο και στο Μπανγκλαντές έχουν υποστεί διώξεις, συμπεριλαμβανομένων ψευδών κατηγοριών για βλασφημία, όπως στη γνωστή υπόθεση της Ασία Μπίμπι, η οποία καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή υποτίθεται ότι έκανε μειωτικά σχόλια για τον Μωάμεθ· το Ανώτατο Δικαστήριο του Πακιστάν ανέτρεψε την καταδίκη της, αλλά η ίδια αναγκάστηκε να διαφύγει από το Πακιστάν στον Καναδά για να γλιτώσει από τους μουσουλμάνους αυτόκλητους τιμωρούς που επιζητούσαν την εκτέλεση της θανατικής ποινής.
Είναι πολύ ευκολότερο να υποκινηθούν οι μουσουλμάνοι προς τον εξτρεμισμό παρά να αποριζοσπαστικοποιηθούν.
Η Ινδία ήρθε αντιμέτωπη με μια δοκιμαστική φάση τη δεκαετία του 1980, όταν το κίνημα Χαλιστάν [για ένα ξεχωριστό κράτος των Σιχ στο Παντζάμπ] έσπειρε τον τρόμο σε ολόκληρη τη χώρα· εάν έστω και το ένα δέκατο των 200 εκατομμυρίων μουσουλμάνων της Ινδίας ανταποκριθεί στη διαδικτυακή ριζοσπαστικοποίηση από το Πακιστάν και την Τουρκία, η Ινδία θα βρεθεί αντιμέτωπη με έναν εμφύλιο πόλεμο που στη χειρότερη περίπτωση θα απειλήσει την ίδια της την υπόσταση, ενώ το πιθανότερο είναι να καθηλώσει την οικονομία και τις επενδύσεις της για έναν τέταρτο του αιώνα, αν όχι περισσότερο.
Δυστυχώς, πάρα πολλοί στους κυβερνητικούς και ελίτ κύκλους της Ινδίας αποτυγχάνουν να κατανοήσουν την ιδεολογική διείσδυση του Πακιστάν και της Τουρκίας και την επιθυμία τους να εξαγάγουν τους θρησκευτικούς τους στόχους. Η Ινδία εφησυχάζει με δική της ευθύνη.
Η Τουρκία και το Πακιστάν εκφράζουν την υποστήριξή τους προς τους μουσουλμάνους της Ινδίας ώστε να εξεγερθούν εναντίον των «Ινδουιστών καταπιεστών» τους.
Ανέρχονται σε 200 εκατομμύρια· στρατολογούν ταχύτατα τζιχαντιστές, χάρη σε αγκιτάτορες που μπορούν να διαδώσουν το μήνυμά τους μέσω του ανεξέλεγκτου μέσου του διαδικτύου.
Θα βρεθεί άραγε η Ινδία σε έναν αγώνα επιβίωσης εντός των σημερινών συνόρων της, με μουσουλμάνους τρομοκράτες να επιτίθενται σε κυβερνητικούς θεσμούς σε ολόκληρη τη χώρα;
Θα καταφέρουν δεκάδες εκατομμύρια μουσουλμάνοι της Ινδίας να αποτινάξουν αυτό που αποκαλούν «ινδουιστική διακυβέρνηση», πιθανότατα στις όμορες πολιτείες Ούταρ Πραντές, Μπιχάρ και Δυτική Βεγγάλη, δημιουργώντας είτε ένα ξεχωριστό κράτος υπό μουσουλμανικό έλεγχο είτε συγχωνευόμενοι με το Μπανγκλαντές;
Αυτός ο μουσουλμανικός ρεβανσισμός, που προωθείται από την Τουρκία και το Πακιστάν, δεν αποτελεί πλέον φαντασίωση. Είναι μια πραγματική απειλή.
