ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Σε ανάρτηση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών υποστηρίζεται ότι ο ελληνόφωνος μουσουλμανικός πληθυσμός της Πελοποννήσου, που τον αποκαλεί «τουρκικό», υπέστη συστηματικές σφαγές κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης 1821-1830.
Παράλληλα, το τουρκικό ΥΠΕΞ ισχυρίζεται πως η πολιτική εξόντωσης συνοδεύτηκε από μια εσκεμμένη εκστρατεία καταστροφής και ερήμωσης, η οποία έπληξε χώρους λατρείας, μεντρεσέδες, νεκροταφεία και λοιπά μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς.
Καταλήγοντας, με αφορμή την 205η επέτειο από τα γεγονότα της Τριπολιτσάς (Η Άλωση της Τριπολιτσάς έγινε στις 23 Σεπτεμβρίου 1821), το τουρκικό Υπουργείο εκφράζει την απότιση φόρου τιμής, με προσευχές και σεβασμό, προς τους μουσουλμάνους «Τούρκους» αμάχους που, σύμφωνα με την ανακοίνωση, δολοφονήθηκαν βίαια.
Η προκλητική ανάρτηση του τουρκικού ΥΠΕΞ-Συγκεκριμένα, το τουρκικό ΥΠΕΞ ανάφερε σε ανάρτησή του:
«Ο μουσουλμανικός τουρκικός πληθυσμός της χερσονήσου του Μοριά (Πελοποννήσου) υπέστη συστηματικές σφαγές κατά την περίοδο 1821-1830.
»Μια εσκεμμένη εκστρατεία καταστροφής και ερήμωσης συνόδευσε αυτή την πολιτική εξόντωσης, πλήττοντας τα πάντα, από χώρους λατρείας και μεντρεσέδες μέχρι νεκροταφεία και άλλα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς.
»Με την ευκαιρία της 205ης επετείου της Σφαγής της Τριπολιτσάς, τιμούμε με προσευχές και βαθύ σεβασμό τους μουσουλμάνους Τούρκους αμάχους που δολοφονήθηκαν με βίαιο τρόπο».
Η ιστορική αλήθεια:
Ήταν Έλληνες μουσουλμάνοι στην Τριπολιτσά και όχι Τούρκοι
Η θέση ότι οι μουσουλμάνοι της Πελοποννήσου (και ειδικότερα της Τριπολιτσάς) ήταν στη συντριπτική τους πλειονότητα ελληνόφωνοι ντόπιοι πληθυσμοί (εξισλαμισμένοι) και όχι εθνικά Τούρκοι από την Ανατολία καταγράφεται εκτενώς στην ιστοριογραφία.
Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η ταυτότητα καθοριζόταν από το θρησκευτικό σύστημα (millet).
Όλοι οι μουσουλμάνοι αποκαλούνταν συλλήβδην «Τούρκοι» από τους Χριστιανούς, ανεξαρτήτως της εθνικής τους καταγωγής ή της γλώσσας που μιλούσαν.
Ιστορικές πηγές και αναφορές:
Φρανσουά Πουκεβίλ (François Pouqueville) – Voyage de la Grèce (1820-1821): Ο Γάλλος περιηγητής, διπλωμάτης και πρόξενος της Γαλλίας στην Αλή Πασά και στο Μοριά, σημειώνει στις περιηγητικές του καταγραφές ότι οι μουσουλμάνοι της Πελοποννήσου (οι αποκαλούμενοι «Μοραΐτες» ή «Μοραλήδες») ήταν στην πλειονότητά τους απόγονοι ντόπιων χριστιανών που είχαν εξισλαμιστεί κατά τους προηγούμενους αιώνες.
Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η μητρική τους γλώσσα ήταν τα ελληνικά και ότι ελάχιστοι γνώριζαν την τουρκική γλώσσα, την οποία χρησιμοποιούσαν σχεδόν αποκλειστικά οι διορισμένοι Οθωμανοί αξιωματούχοι.
Μιχαήλ Οικονόμου – Ιστορία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας (1873): Ο γραμματέας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της Πελοποννήσου αναφέρει ότι οι ντόπιοι μουσουλμάνοι της Αρκαδίας και του Μοριά μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, τη χρησιμοποίησαν στις μεταξύ τους διαπραγματεύσεις κατά την πολιορκία της Τριπολιτσάς και μοιράζονταν τα ίδια ήθη και έθιμα με τους χριστιανούς συντοπίτες τους.
William St. Clair – That Greece Might Still Be Free (1972): Ο Βρετανός ιστορικός αναλύει τη σύνθεση του πληθυσμού της Πελοποννήσου πριν από το 1821, επισημαίνοντας ότι οι «Τούρκοι του Μοριά» ήταν στην πραγματικότητα ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι, των οποίων οι πρόγονοι είχαν αλλαξοπιστήσει για να διατηρήσουν τη γη τους και τα προνόμιά τους, ενώ η παρουσία εθνικά Τούρκων (με καταγωγή από την Ασία) περιοριζόταν στη διοικητική και στρατιωτική ελίτ της πόλης.
Απόστολος Βακαλόπουλος – Ιστορία του Νέου Ελληνισμού: Ο ιστορικός τεκμηριώνει την ύπαρξη των συμπαγών αλλόθρησκων αλλά ελληνόφωνων ομάδων στην Πελοπόννησο (όπως οι μουσουλμάνοι του Λάλα στην Ηλεία, των Μπαρδουνοχωρίων στη Λακωνία και της Τριπολιτσάς).
Τονίζει ότι η εξισλάμιση ντόπιων πληθυσμών από τον 15ο έως τον 18ο αιώνα ήταν ο κύριος παράγοντας διαμόρφωσης της μουσουλμανικής κοινότητας του Μοριά.
Σύνθεση του μουσουλμανικού πληθυσμού στην Τριπολιτσά (1821): Ο πληθυσμός των μουσουλμάνων που βρισκόταν στην Τριπολιτσά κατά την πολιορκία χωριζόταν στις εξής κατηγορίες:
Ελληνόφωνοι Μοραΐτες Μουσουλμάνοι: Η συντριπτική πλειονότητα των ντόπιων αμάχων και γαιοκτημόνων της περιοχής.
Αλβανικές Φρουρές (Τουρκαλβανοί): Μισθοφορικά στρατεύματα (όπως οι δυνάμεις υπό τον Ελμάς Μπέη), οι οποίοι μιλούσαν αλβανικά και ελληνικά.
Οθωμανοί Αξιωματούχοι: Μια μικρή διοικητική ελίτ (ο Καϊμακάμης, θρησκευτικοί λειτουργοί, ανώτεροι υπάλληλοι) που καταγόταν από άλλες περιοχές της αυτοκρατορίας και μιλούσε την οθωμανική τουρκική.
Ήταν Επανάσταση κατά της «άρχουσας τάξης» των υποταγμένων-εξισλαμισμένων Ελλήνων και των Οθωμανών κατακτητών
Η απόπειρα του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών να προβάλει τα γεγονότα της Τριπολιτσάς ως «εθνοκάθαρση εναντίον τουρκικού πληθυσμού» αποτελεί μια απλουστευτική και αναχρονιστική προβολή σύγχρονων εθνικών κατηγορίων στο παρελθόν, η οποία αγνοεί τη βαθύτερη φύση της Ελληνικής Επανάστασης.
Η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν μια τυφλή εθνοτική σύγκρουση.
Ήταν ένας αμιγώς εθνικοαπελευθερωτικός και πολιτικός αγώνας, βαθιά επηρεασμένος από τις ιδέες του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση.
Οι ιδεολογικοί καθοδηγητές του Αγώνα και τα πρώτα δημοκρατικά Συντάγματα της Επιδαύρου και του Αστρους δεν επικαλέστηκαν το μίσος, αλλά τα οικουμενικά δικαιώματα του ανθρώπου, την ελευθερία, την ισονομία και την αυτοδιάθεση των λαών.
Στο πλαίσιο του οθωμανικού συστήματος (millet), ο όρος «Τούρκος» δεν αποτύπωνε μια εθνική καταγωγή από την Ανατολία, αλλά τη συμμετοχή στην άρχουσα θρησκευτική και πολιτική τάξη.
Στην Πελοπόννησο, η συντριπτική πλειονότητα των μουσουλμάνων ήταν ντόπιοι, ελληνόφωνοι πληθυσμοί που είχαν εξισλαμιστεί κατά τους προηγούμενους αιώνες.
Συνεπώς, ο «Τούρκος» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας λειτουργούσε αναλογικά όπως η αριστοκρατία και οι φεουδάρχες της Δύσης πριν από το 1789: εκπροσωπούσε τη θεσμοθετημένη ανισότητα, την κατοχή της γης, τα φορολογικά προνόμια και την πολιτική κυριαρχία επί των στερούμενων δικαιωμάτων υπηκόων (ραγιάδων).
Η ανατροπή αυτής της άρχουσας τάξης στην Τριπολιτσά και σε ολόκληρο τον Μοριά ήταν η βίαιη, πλην αναπόφευκτη, κοινωνική και πολιτική αποδομή ενός απολυταρχικού καθεστώτος.
Η Ελληνική Επανάσταση κατέστρεψε τις δομές μιας αναχρονιστικής αυτοκρατορικής αριστοκρατίας για να εγκαθιδρύσει, στη θέση της, το πρώτο νεωτερικό και δημοκρατικό κράτος στα Βαλκάνια.
Πηγές του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας:
Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, η ανάρτηση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών (23/09/2026) υπηρετεί τη συστηματική διαστρέβλωση και εργαλειοποίηση της Ιστορίας, καθώς και την επιλεκτική επίκληση της ιστορικής μνήμης, πρακτικές που δεν μεταβάλλουν τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα.
Όπως επισημαίνουν οι ίδιες πηγές, τέτοιου είδους τοποθετήσεις έρχονται σε αντίθεση με τα καταγεγραμμένα ιστορικά δεδομένα, δεν συμβάλλουν στη διαμόρφωση κλίματος εμπιστοσύνης, αμοιβαίας κατανόησης και ουσιαστικού διαλόγου, ενώ δεν συνάδουν ούτε με την προσέγγιση που επιτάσσουν οι σχέσεις καλής γειτονίας.
Παράλληλα, υπογραμμίζεται ότι η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής. Η Ιστορία ούτε παραγράφεται, ούτε παραχαράσσεται, ούτε διαγράφεται με αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς διατηρεί την ιδιότητα να επιβιώνει της προπαγάνδας.
