ΙράνΙσραήλ
Αίθουσα Σύνταξης
Τμήμα ειδήσεων tribune.gr

Ο Νίκος Δένδιας για τη Γενοκτονία των Αρμενίων: «Ποτέ ξανά!»

Ο Νίκος Δένδιας για τη Γενοκτονία των Αρμενίων: «Ποτέ ξανά!»
ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Διαβάστε σχετικά για Αρμενία, Γενοκτονία Αρμενίων, Γερμανία, Νίκος Δένδιας, Οθωμανική Αυτοκρατορία, Τουρκία, Υπουργείο Εθνικής Άμυνας,

Με αφορμή την Ημέρα Μνήμης 24/04 για τη Γενοκτονία των Αρμενίων, ο Νίκος Δένδιας προέβη σε ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στην πλατφόρμα «Χ», υπογραμμίζοντας το χρέος της διεθνούς κοινότητας απέναντι στην ιστορική αλήθεια.

Ο κ. Δένδιας χαρακτήρισε τη Γενοκτονία ως ένα από τα πλέον αποτρόπαια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας των αρχών του 20ού αιώνα.

Στάθηκε ιδιαίτερα στους κοινούς ιστορικούς δεσμούς και τις παράλληλες τραγικές εμπειρίες διωγμών που συνδέουν τον Ελληνισμό με τον αρμενικό λαό, σημειώνοντας πως οι εκδηλώσεις μνήμης υπερβαίνουν τον τυπικό επετειακό χαρακτήρα.

Καταλήγοντας, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας τόνισε ότι η καθολική αναγνώριση των γεγονότων του 1915 αποτελεί τη μοναδική αναγκαία συνθήκη για την αποτροπή παρόμοιων εγκλημάτων στο μέλλον, κλείνοντας την παρέμβασή του με το μήνυμα «Ποτέ ξανά».

Ο Νίκος Δένδιας έγραψε:

«Τιμάμε σήμερα [24/04] τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ενός από τα πλέον αποτρόπαια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας τον 20ο αιώνα.

»Για τον Ελληνισμό, που μοιράζεται με τον φίλο λαό της Αρμενίας την ιστορική εμπειρία διωγμών και τραγωδιών, οι εκδηλώσεις μνήμης δεν αποτελούν μια “επετειακή” διαδικασία.

»Είναι μια διαρκής υπόμνηση ότι η αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας από το σύνολο της διεθνούς κοινότητας, συνιστά αναγκαία συνθήκη για να μην επαναληφθούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

»Ποτέ ξανά!».

Η 24η Απριλίου αποτελεί την ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Αρμενίων, μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες των αρχών του 20ού αιώνα.

Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας δεν είναι τυχαία, καθώς συνδέεται με τα γεγονότα του 1915 στην Κωνσταντινούπολη.

Η 24η Απριλίου 1915 σηματοδοτεί την έναρξη των διώξεων, όταν οι οθωμανικές Αρχές συνέλαβαν και εκτόπισαν εκατοντάδες Αρμένιους διανοούμενους, ηγέτες της κοινότητας, δημοσιογράφους και συγγραφείς.

Αυτή η κίνηση είχε ως στόχο να αφήσει τον αρμενικό πληθυσμό χωρίς πνευματική και πολιτική καθοδήγηση πριν ξεκινήσουν οι μαζικές εκτοπίσεις και οι σφαγές.

Η γενοκτονία δεν ήταν αποτέλεσμα πολεμικών συγκρούσεων, αλλά ενός οργανωμένου σχεδίου εξόντωσης από το καθεστώς των Νεότουρκων.

Οι μέθοδοι περιελάμβαναν αναγκαστικές πορείες θανάτου στην έρημο της Συρίας (Ντέιρ αλ Ζουρ), μαζικές εκτελέσεις, λιμοκτονία και κακουχίες.

Ο απολογισμός: Υπολογίζεται ότι περίπου 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι έχασαν τη ζωή τους μεταξύ 1915 και 1923.

Η διεθνής αναγνώριση:

Το ζήτημα της αναγνώρισης παραμένει ένα από τα πιο ευαίσθητα πεδία της διεθνούς διπλωματίας:

Η Τουρκία, ως διάδοχο κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αναγνωρίζει ότι πολλοί Αρμένιοι πέθαναν σε συγκρούσεις, αλλά αρνείται τον όρο «γενοκτονία» και τον αριθμό των θυμάτων, υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρχε κεντρικός σχεδιασμός εξόντωσης.

Πάνω από 30 χώρες (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, της Γαλλίας, της Ρωσίας και πρόσφατα των ΗΠΑ) έχουν αναγνωρίσει επίσημα τα γεγονότα ως Γενοκτονία.

Η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισαν τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1996, ενώ το 2014 ποινικοποίησε την άρνησή της.

Σύμβολα και μνήμη

Μη με λησμόνει (Forget-me-not): Το μωβ λουλούδι καθιερώθηκε ως το επίσημο έμβλημα για την εκατονταετηρίδα (2015), συμβολίζοντας τη μνήμη και την αιώνια παρουσία.

Tsitsernakaberd: Το επιβλητικό μνημείο στο Ερεβάν της Αρμενίας, όπου κάθε χρόνο χιλιάδες άνθρωποι εναποθέτουν λουλούδια γύρω από την αιώνια φλόγα.

Η επέτειος αυτή δεν αφορά μόνο την απόδοση τιμής στα θύματα, αλλά αποτελεί και μια διαρκή υπενθύμιση για τη σημασία της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αποτροπής παρόμοιων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας στο μέλλον.

Η γερμανική ανάμιξη:

Η ανάμιξη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στη Γενοκτονία των Αρμενίων είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει έντονα την ιστορική έρευνα, ειδικά μετά το 2016, όταν το γερμανικό Κοινοβούλιο (Bundestag) αναγνώρισε επίσημα τη Γενοκτονία, παραδεχόμενο ταυτόχρονα και τη δική του «ιστορική ευθύνη».

Η γερμανική εμπλοκή μπορεί να αναλυθεί στα ακόλουθα επίπεδα:

Στρατιωτική συμμαχία και συνέργεια: Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία ήταν ο στενότερος σύμμαχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Γερμανικοί στρατιωτικοί κατείχαν καίριες θέσεις στο οθωμανικό επιτελείο.

Συμμετοχή αξιωματικών: Υπάρχουν ιστορικές καταγραφές για Γερμανούς αξιωματικούς που συνυπέγραψαν διαταγές εκτοπισμού. Για παράδειγμα, ο αντισυνταγματάρχης Sylvester Boettrich, επικεφαλής του σιδηροδρομικού δικτύου, υπέγραψε διαταγές που οδήγησαν στον εκτοπισμό χιλιάδων Αρμενίων εργατών.

Παροχή εξοπλισμού: Οι οθωμανικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν σε μεγάλο βαθμό γερμανικό οπλισμό (όπως τουφέκια και πυροβολικό Mauser) για την εκτέλεση των επιχειρήσεων.

Πολιτική της «σιωπής» και ανοχής: Παρά το γεγονός ότι πολλοί Γερμανοί διπλωμάτες και ιεραπόστολοι που βρίσκονταν στο πεδίο έστελναν απελπισμένες αναφορές στο Βερολίνο για τις σφαγές, η γερμανική ηγεσία επέλεξε να μην παρέμβει ουσιαστικά.

Προτεραιότητα στη συμμαχία: Για τον Κάιζερ Γουλιέλμο Β’ και την κυβέρνησή του, η διατήρηση της οθωμανικής συμμαχίας ήταν στρατηγικά πιο σημαντική από τη σωτηρία των Αρμενίων.

Λογοκρισία: Στη Γερμανία επιβλήθηκε λογοκρισία στον Τύπο της εποχής, ώστε να μην δημοσιεύονται ειδήσεις που θα έβλαπταν το γόητρο του Οθωμανού συμμάχου.

Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι η ατιμωρησία και η μεθοδολογία της Αρμενικής Γενοκτονίας λειτούργησαν ως «προσχέδιο» για τους Ναζί.

Είναι χαρακτηριστική η φράση που αποδίδεται στον Αδόλφο Χίτλερ το 1939: «Ποιος εξάλλου μιλάει σήμερα για τον αφανισμό των Αρμενίων;», χρησιμοποιώντας τη λήθη της διεθνούς κοινότητας ως επιχείρημα για τα δικά του σχέδια.

Η επίσημη παραδοχή (2016):

Στο ψήφισμα του 2016, η Γερμανία παραδέχτηκε ότι:

«Η Γερμανική Αυτοκρατορία φέρει μέρος της ευθύνης για τα γεγονότα, καθώς, παρά τις λεπτομερείς πληροφορίες που διέθετε, δεν επιχείρησε να σταματήσει αυτά τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας».

Αξίζει να σημειωθεί ότι υπήρχαν και μεμονωμένες εξαιρέσεις, όπως ο στρατηγός Otto Liman von Sanders, ο οποίος σε κάποιες περιπτώσεις (π.χ. στη Σμύρνη) εμπόδισε εκτοπισμούς Αρμενίων, απειλώντας ακόμη και με χρήση βίας κατά των οθωμανικών Αρχών.

Η ανάρτηση του Νίκου Δένδια στο «Χ»:

Σχετικά άρθρα