ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Εκτός μάχιμης υπηρεσίας τίθενται και καταδικάζονται σε φυλάκιση 30 ημερών ο Ισραηλινός στρατιώτης που κατέστρεψε με βαριοπούλα άγαλμα του Ιησού στον νότιο Λίβανο, καθώς και ο συνάδελφός του που βιντεοσκόπησε την πράξη, σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του στρατού.
Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) γνωστοποίησαν ότι το άγαλμα αντικαταστάθηκε από στρατιώτες την Τρίτη 21/04 το απόγευμα, «σε πλήρη συντονισμό με την τοπική κοινότητα».
«Η Βόρεια Διοίκηση μερίμνησε για τον συντονισμό της αντικατάστασης του αγάλματος από τη στιγμή που έλαβε την αναφορά για το περιστατικό», ανέφερε ο στρατός, προσθέτοντας ότι «εκφράζει τη βαθιά του λύπη για το συμβάν και εργάζεται ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα επαναληφθεί στο μέλλον».
Η στρατιωτική έρευνα για το επεισόδιο στο χριστιανικό χωριό Ντεμπέλ αποκάλυψε ότι, πέραν του στρατιώτη που προκάλεσε τη φθορά και εκείνου που την κατέγραψε, ακόμη έξι ένστολοι ήταν «παρόντες στο σημείο και δεν έπραξαν τίποτα για να αποτρέψουν το περιστατικό ή να το αναφέρουν».
«Η έρευνα κατέδειξε ότι η διαγωγή των στρατιωτών παρέκκλινε πλήρως από τις διαταγές και τις αξίες των IDF», σημειώνει η ανακοίνωση.
Τα πορίσματα της έρευνας παρουσιάστηκαν τη Δευτέρα 20/04 το βράδυ στον διοικητή της 162ης Μεραρχίας, Ταξίαρχο Σαγκίβ Νταχάν, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τον τομέα όπου σημειώθηκε το συμβάν.
Σύμφωνα με τις IDF, ο Νταχάν αποδέχθηκε τα ευρήματα και τις εισηγήσεις των διοικητών.
Ως εκ τούτου, αποφάσισε την αποπομπή από τα μάχιμα καθήκοντα του στρατιώτη που κατέστρεψε το άγαλμα και του στρατιώτη που κατέγραψε την πράξη, διατάσσοντας τον εγκλεισμό τους σε στρατιωτική φυλακή για 30 ημέρες.
«Οι υπόλοιποι στρατιώτες που παρέμειναν αμέτοχοι έχουν κληθεί για παροχή εξηγήσεων, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν αργότερα, ενώ στη συνέχεια θα καθοριστούν περαιτέρω πειθαρχικά μέτρα σε επίπεδο διοίκησης», αναφέρει ο στρατός.
Οι IDF διευκρίνισαν ότι «οι διαδικασίες σχετικά με τη συμπεριφορά απέναντι σε θρησκευτικά ιδρύματα και σύμβολα είχαν υπογραμμιστεί στα στρατεύματα πριν από την είσοδό τους στις σχετικές περιοχές, και θα τονιστούν εκ νέου για όλο το προσωπικό στην περιοχή μετά το περιστατικό».
Η έρευνα παρουσιάστηκε επίσης στον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου των IDF, Αντιστράτηγο Εγιάλ Ζαμίρ, και στον επικεφαλής της Βόρειας Διοίκησης, Υποστράτηγο Ράφι Μίλο.
Ο Ζαμίρ «καταδίκασε το περιστατικό, δηλώνοντας ότι αποτελεί απαράδεκτη συμπεριφορά και ηθική αποτυχία, που υπερβαίνει κάθε αποδεκτό πρότυπο και έρχεται σε αντίθεση με τις αξίες των IDF και την αναμενόμενη διαγωγή των στρατιωτών τους».
Άγαλμα του Ιησού που παραδόθηκε από τις IDF στο χριστιανικό χωριό Ντεμπέλ του νοτίου Λιβάνου, προς αντικατάσταση εκείνου που καταστράφηκε από στρατιώτη, 21 Απριλίου 2026. (Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις)
Η Ντεμπέλ είναι δήμος που υπάγεται στην επαρχία Μπιντ Τζμπέιλ του κυβερνείου Ναμπατίγιε στον Λίβανο, σε απόσταση περίπου 87 χιλιομέτρων από τη Βηρυτό.
Η ονομασία του χωριού -που συναντάται και ως Ντεμπλ- θεωρείται ότι προέρχεται από τη συριακή λέξη deblé, η οποία σημαίνει «αποξηραμένα σύκα», προϊόν που ευδοκιμεί στην περιοχή.
Λόγω της γεωγραφικής της θέσης στην Άνω Γαλιλαία, ορισμένοι μελετητές εικάζουν ότι η κοινότητα ταυτίζεται με τη βιβλική τοποθεσία «Ντιμπλά» (ή «Δεβλάθα»), η οποία αναφέρεται στο Βιβλίο του Ιεζεκιήλ (6:14) ως σημείο οριοθέτησης των βόρειων συνόρων.
Σε παλαιότερες χαρτογραφικές πηγές, το χωριό αναφέρεται ως Ντεμπέλ Αμάγιε (دبل أمية).
Παρότι η ακριβής περίοδος κατά την οποία έπαψε να χρησιμοποιείται ο προσδιορισμός «Αμάγιε» παραμένει ασαφής, εικάζεται ότι η κατάργησή του οφείλεται στη φωνητική ομοιότητα με την αραβική λέξη για τον «αγράμματο».
Είναι εξαιρετικά πιθανό ο όρος Αμάγιε να έχει επίσης συριακές ρίζες, σχετιζόμενος με τις λέξεις ʿammē («λαοί», «έθνη») ή ʿammāyā («εθνικός», «ειδωλολάτρης» ή «ξένος»), όροι που απαντώνται στα βορειοδυτικά σημιτικά γλωσσικά πρότυπα.
Η ερμηνεία αυτή ενισχύει τη σύνδεση με τις βιβλικές αναφορές του Ιεζεκιήλ για τα ιστορικά σύνορα της περιοχής.
Η Ντεμπέλ εκτείνεται σε λόφους με υψόμετρο από 580 έως 720 μέτρα, ενώ η οικονομία της βασίζεται παραδοσιακά στην καλλιέργεια ελιάς και καπνού.
Οθωμανική Περίοδος (1596): Καταγράφεται ως χωριό με το όνομα «Ντιμπίλ» στον υποδιοικητήριο (ναχιγιέ) του Τιμπνίν του διαμερίσματος (λιβά) της Σαφάντ.
Ο πληθυσμός αποτελούνταν από 12 νοικοκυριά και 6 άγαμους, όλοι χριστιανοί. Οι κάτοικοι κατέβαλλαν φόρο 25% επί της παραγωγής σιταριού, κριθαριού, οπωροφόρων δέντρων και κτηνοτροφικών προϊόντων.
19ος Αιώνας: Το 1852, ο Έντουαρντ Ρόμπινσον κατέγραψε το χωριό κατά τις περιηγήσεις του.
Το 1860, ο Ερνέστ Ρενάν, στο έργο του Mission de Phénicie, ανέφερε την ύπαρξη ελληνικών επιγραφών στην περιοχή.
1875-1881: Ο Βικτόρ Γκερέν περιέγραψε μια κοινότητα 400 Μαρωνιτών, εντοπίζοντας λαξευτούς τάφους, σαρκοφάγους και ψηφιδωτά δάπεδα εξαιρετικής τέχνης σε χρώματα κόκκινο, μαύρο και λευκό, γεγονός που υποδηλώνει την ύπαρξη παλαιοχριστιανικού οικισμού.
Η έρευνα του PEF το 1881 επιβεβαίωσε την εικόνα ενός πέτρινου χωριού με πλούσια βλάστηση και άφθονες πηγές νερού.
Οι πρόσφατες πολεμικές συγκρούσεις
Ο πόλεμος του 2024: Στις 2 Οκτωβρίου 2024, ισραηλινή αεροπορική επιδρομή προκάλεσε τον θάνατο τριών ατόμων (ενός ζευγαριού και του γιου τους).
Λίγες ημέρες αργότερα, στις 15 Οκτωβρίου, οικία στον οικισμό επλήγη από πυρά πυροβολικού και αέρος, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό ενός κοριτσιού.
Ο πόλεμος του 2026: Η Ντεμπέλ βρέθηκε εκ νέου στη δίνη των εχθροπραξιών όταν η Χεζμπολάχ, η προσκείμενη στο Ιράν οργάνωση του Λιβάνου, εξαπέλυσε επιθέσεις κατά του Ισραήλ στις 2 Μαρτίου 2026, σε απάντηση για τον θάνατο του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ.
Οι κάτοικοι της Ντεμπέλ, μαζί με εκείνους του Ρμάις και της Άιν Εμπέλ, αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με τις ισραηλινές διαταγές εκκένωσης, παραμένοντας από τις ελάχιστες κατοικημένες περιοχές στην επαρχία.
Η τραγωδία έπληξε την κοινότητα στις 28 Μαρτίου 2026, όταν ισραηλινά πυρά εναντίον ημιφορτηγού στον κεντρικό δρόμο προς το Ρμάις σκότωσαν τον Ζορζ Σουέιντ και τον γιο του, Ελί.
Οι δύο άνδρες προσπαθούσαν να μεταφέρουν απαραίτητα εφόδια. Παρά το γεγονός ότι ο Ελί αρχικά επέζησε, η αιμορραγία και η αδυναμία προσέγγισης του Λιβανικού Ερυθρού Σταυρού λόγω επικινδυνότητας του δρόμου, οδήγησαν στον θάνατό του. Ο πατέρας Φάντι Φελφέλι διακινδύνευσε τη ζωή του για να ανακτήσει τις σορούς τους.
Η ανθρωπιστική κρίση επιτάθηκε τον Απρίλιο του 2026, όταν κονβόι υπό την αιγίδα του Βατικανού ακυρώθηκε για λόγους ασφαλείας. Την Κυριακή του Πάσχα, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, μέσω του Αρχιεπισκόπου Πάολο Μπόργτζια, απέστειλε μήνυμα αλληλεγγύης στους δοκιμαζόμενους κατοίκους.
Το περιστατικό της βεβήλωσης και η εκεχειρία
Μετά την έναρξη της εκεχειρίας στις 19 Απριλίου 2026, προκλήθηκε διεθνής κατακραυγή από οπτικοακουστικό υλικό που έδειχνε Ισραηλινό στρατιώτη να καταστρέφει με βαριοπούλα άγαλμα του Ιησού Χριστού σε οικιακό προσκύνημα της Ντεμπέλ.
Η πράξη καταδικάστηκε άμεσα από την ισραηλινή κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, οι οποίοι χαρακτήρισαν τον στρατιώτη εγκληματία.
Οι υπαίτιοι απομακρύνθηκαν από το μέτωπο και καταδικάστηκαν σε στρατιωτική φυλάκιση, ενώ η Βόρεια Διοίκηση του Ισραήλ, σε συνεργασία με την τοπική κοινότητα, αποκατέστησε τις ζημιές στο προσκύνημα.
Δημογραφικά στοιχεία: Σύμφωνα με στοιχεία του 2014, οι Χριστιανοί αποτελούν το 99,59% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων στην Ντεμπέλ, με τη συντριπτική πλειονότητα (92,36%) να ανήκει στο δόγμα των Μαρωνιτών Ρωμαιοκαθολικών.
Οι Μαρωνίτες αποτελούν μία από τις αρχαιότερες και πιο δυναμικές χριστιανικές κοινότητες της Μέσης Ανατολής, με την ιστορία τους να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα βουνά του Λιβάνου.
Πρόκειται για μια Ανατολική Καθολική Εκκλησία η οποία διατηρεί τη δική της ιεραρχία και λειτουργική παράδοση, αλλά βρίσκεται σε πλήρη κοινωνία με την Αγία Έδρα της Ρώμης.
Η Εκκλησία πήρε το όνομά της από τον Άγιο Μάρωνα (4ος-5ος αι. μ.Χ.), έναν Σύρο ερημίτη που έζησε κοντά στην Αντιόχεια.
Μετά τον θάνατό του, οι μαθητές του ίδρυσαν ένα μοναστήρι προς τιμήν του, γύρω από το οποίο συσπειρώθηκε ένας πληθυσμός πιστών.
Λόγω διωγμών, αρχικά από τους Ανατολικορωμαίους (Βυζαντινούς) για δογματικούς λόγους και αργότερα από τους Άραβες κατακτητές, οι Μαρωνίτες κατέφυγαν στα απόκρημνα βουνά του Βορείου Λιβάνου, όπου δημιούργησαν ένα ασφαλές καταφύγιο.
Οι Μαρωνίτες υπερηφανεύονται ότι δεν αποκόπηκαν ποτέ οριστικά από τη Ρώμη, σε αντίθεση με άλλες ανατολικές Εκκλησίες.
Η επίσημη επιβεβαίωση της ένωσης με την Καθολική Εκκλησία έγινε κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών (12ος αιώνας).
Σήμερα, ο Πατριάρχης τους θεωρείται ο ηγέτης της κοινότητας και αναφέρεται απευθείας στον Πάπα, διατηρώντας όμως την αυτονομία του.
Λειτουργική Γλώσσα: Η παραδοσιακή γλώσσα της λατρείας τους είναι η Συριακή (μια διάλεκτος της Αραμαϊκής, της γλώσσας που μιλούσε ο Ιησούς).
Αν και στην καθημερινότητα μιλούν αραβικά, η συριακή παραμένει κεντρικό στοιχείο της ταυτότητάς τους.
Τυπικό: Ακολουθούν το Αντιοχειανό τυπικό, το οποίο έχει έντονα ανατολικά στοιχεία, διαφοροποιούμενο από τη Λατινική λειτουργία.
Πολιτική και κοινωνική σημασία
Οι Μαρωνίτες είναι η κυρίαρχη χριστιανική δύναμη στον Λίβανο και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση του σύγχρονου κράτους.
Το Εθνικό Σύμφωνο: Σύμφωνα με το ιδιότυπο πολιτικό σύστημα του Λιβάνου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει πάντα να είναι Μαρωνίτης Χριστιανός.
Διασπορά: Λόγω των συνεχών πολέμων στην περιοχή, υπάρχει μια τεράστια μαρωνίτικη διασπορά σε χώρες όπως η Βραζιλία, οι ΗΠΑ, η Αυστραλία και η Κύπρος (όπου αποτελούν αναγνωρισμένη θρησκευτική ομάδα).
Η Μαρωνίτικη Κοινότητα στην Κύπρο
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Κύπρο οι Μαρωνίτες εγκαταστάθηκαν ήδη από τον 8ο αιώνα. Αποτελούν σήμερα μία από τις τρεις θρησκευτικές ομάδες της Κυπριακής Δημοκρατίας (μαζί με τους Λατίνους και τους Αρμένιους) και εκπροσωπούνται στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
