ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Σοβαρά ερωτήματα εγείρονται σχετικά με τη φύση των ιρανικών πυραυλικών πληγμάτων στο τουρκικό έδαφος, καθώς πληθαίνουν οι εκτιμήσεις για μια προσυνεννοημένη -άρα και στημένη/ψευδή- επιχείρηση μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης.
Παρά το γεγονός ότι οι πύραυλοι είναι πραγματικοί και οι εκτοξεύσεις υπαρκτές, η μεθοδολογία των πληγμάτων υποδηλώνει μια ενορχηστρωμένη προβοκάτσια με στόχο τη δημιουργία ψευδούς εντύπωσης περί τουρκικής στοχοποίησης.
Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, η Άγκυρα επιδιώκει να εμφανιστεί ως «θύμα» της ιρανικής επιθετικότητας, προκειμένου να επαναβεβαιώσει προσχηματικά τον ρόλο της ως προπύργιο της Δύσης στην περιοχή.
Πίσω από τη βιτρίνα της αντιπαράθεσης, ωστόσο, διαφαίνεται μια βαθιά στρατηγική σύμπνοια με το καθεστώς του Ιράν, με τις δύο χώρες να συντονίζουν τις κινήσεις τους για να εξυπηρετήσουν αμοιβαία συμφέροντα (για παράδειγμα, τουρκικά τάνκερ πλέουν ανενόχλητα στα Στενά του Ορμούζ).
Ενδεικτικό της σκοπιμότητας των πληγμάτων είναι το γεγονός ότι οι πύραυλοι καταλήγουν σε κουρδικές περιοχές, λειτουργώντας ως εργαλείο πίεσης κατά των Κούρδων της Τουρκίας.
Για την Άγκυρα, ο διαρκής φόβος μιας νέας Συνθήκης των Σεβρών και η απειλή για την εθνική της ανεξαρτησία αποτελούν την κινητήριο δύναμη πίσω από τέτοιες ριψοκίνδυνες προβοκάτσιες.
Η τακτική αυτή δεν είναι πρωτοφανής για την κυβέρνηση Ερντογάν, η οποία έχει κατηγορηθεί στο παρελθόν για ανάλογες επιχειρήσεις «ψευδούς σημαίας», εκμεταλλευόμενη δήθεν επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους για να νομιμοποιήσει την εσωτερική καταστολή και τις εξωτερικές στρατιωτικές της επεμβάσεις.
Προκαλεί τουλάχιστον θυμηδία στους έμπειρους παρατηρητές της Μέσης Ανατολής η απόπειρα της Άγκυρας να αυτοπαρουσιαστεί ως «στόχος» της ιρανικής επιθετικότητας.
Είναι αξιοσημείωτο πως, ενώ οι αραβικές χώρες του Κόλπου δέχονται καταιγισμό εκατοντάδων πυραύλων και drones, η Τουρκία -κατά έναν σχεδόν «μαγικό» τρόπο- μετρά μόλις τρία περιστατικά, τα οποία μάλιστα εκδηλώθηκαν με ύποπτη καθυστέρηση, αφού πρώτα η διεθνής κοινότητα άρχισε να διερωτάται για την προκλητική ασυλία που απολάμβανε ο Ερντογάν από τους μουλάδες.
Η αριθμητική αυτή δυσαναλογία δεν είναι απλώς στατιστικά παράδοξη, αλλά αγγίζει τα όρια της γελοιότητας.
Χρειάζεται περισσή αφέλεια για να πιστέψει κανείς ότι η Τεχεράνη «πολεμά» την Άγκυρα με τρεις πυραύλους, όταν την ίδια στιγμή εξαπολύει ολόκληρα οπλοστάσια κατά των υπολοίπων γειτόνων της.
Προφανώς, η Τουρκία και το Ιράν υποτιμούν βάναυσα τη νοημοσύνη της Δύσης, θεωρώντας ότι τέτοια χονδροειδή ανατολίτικα σκηνοθετήματα μπορούν να περάσουν ως πραγματική σύγκρουση, ενώ στο παρασκήνιο η στρατηγική τους σύμπνοια παραμένει αδιατάρακτη.
Έτσι, σε εξέλιξη βρίσκεται ένας έντονος διπλωματικός και στρατιωτικός παρασκηνιακός διάλογος σχετικά με τη φύση των ιρανικών πυραυλικών πληγμάτων στο τουρκικό έδαφος. Εκτιμάται ότι τα περιστατικά αυτά ενδέχεται να αποτελούν προϊόν προσυνεννοημένης προβοκάτσιας μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης.
Το σύνδρομο των Σεβρών και η κουτοπόνηρη στρατηγική της Άγκυρας
Η τουρκική ηγεσία φαίνεται να διακατέχεται από έναν διαρκή υπαρξιακό φόβο την τελευταία δεκαετία, εκτιμώντας ότι μετά την αποσταθεροποίηση του Ιράν, η Τουρκία θα είναι ο επόμενος στόχος μιας ευρύτερης περιφερειακής αναδιάταξης.
Στο επίκεντρο αυτής της ανησυχίας βρίσκεται η αναβίωση της Συνθήκης των Σεβρών, με την Άγκυρα να φοβάται μια νέα απόπειρα διαμελισμού ή συρρίκνωσης της επιρροής της.
Η στοχοποίηση των κουρδικών περιοχών
Είναι αξιοσημείωτο πως οι ιρανικοί πύραυλοι καταλήγουν σε περιοχές της νότιας Τουρκίας με έντονο κουρδικό στοιχείο. Δηλαδή, το Ιράν ρίχνει πυραύλους το τουρκοκρατούμενο βόρειο Κουρδιστάν.
Το ιστορικό των προβοκατσιών
Η καχυποψία ενισχύεται από το παρελθόν της κυβέρνησης Ερντογάν, η οποία έχει κατηγορηθεί επανειλημμένα για ενορχήστρωση περιστατικών «ψευδούς σημαίας» (false flag operations).
Υπενθυμίζονται ανάλογα περιστατικά του παρελθόντος, όπου η Άγκυρα φέρεται να εκμεταλλεύτηκε δήθεν επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους για να νομιμοποιήσει στρατιωτικές επεμβάσεις και να εδραιώσει την εσωτερική και εξωτερική της ατζέντα.
Η Τουρκία και το Ιράν φαίνεται να θεωρούν τους Δυτικούς εύπιστους αφελείς (κορόιδα) ή εντελώς ανόητους, υποθέτοντας ότι «καταπίνουν αμάσητα» τέτοια ανατολίτικα τεχνάσματα. Ωστόσο, τόσο οι Έλληνες όσο και οι Ισραηλινοί δεν πείθονται από παιδαριώδη «θέατρα», σκηνοθετημένα από κουτοπόνηρους μικρονοϊκούς και θεοκάπηλους-θεομπαίχτες ασιανούς θεοκράτες.
