ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Σε πρόσφατη ανάλυσή του στην πλατφόρμα «Χ», ο γεωπολιτικός αναλυτής Avi Avidan (Άβι Αβιντάν) περιγράφει το 2026 ως το έτος μιας κοσμογονικής ανατροπής που ευνοεί τη Δύση και αποδυναμώνει τον λεγόμενο «ερυθροπράσινο άξονα» (Ρωσία, Κίνα, Ιράν και αριστερο-αυταρχικά καθεστώτα).
Τα κύρια σημεία της ανάλυσης του Avidan συνοψίζονται στα εξής:
Η «πετρελαϊκή αντεπίθεση» των ΗΠΑ: Η δυναμική παρέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο απελευθερώνουν τεράστια αποθέματα αργού, πιέζοντας τις παγκόσμιες τιμές προς τα κάτω (στα $55-60) και πλήττοντας καίρια τα έσοδα της Μόσχας.
Η στρατηγική απάντηση του IMEC: Ο οικονομικός διάδρομος IMEC (Ινδία-Μέση Ανατολή-Ευρώπη) αναδεικνύεται ως η ευφυής απάντηση των Τραμπ και Νετανιάχου στην κινεζική επιρροή, παρακάμπτοντας επικίνδυνα γεωπολιτικά περάσματα και ενισχύοντας τη συνοχή μεταξύ των δυτικών συμμάχων.
Το Ιράν σε εσωτερική κατάρρευση: Οι σφοδρές διαδηλώσεις κατά του θεοκρατικού καθεστώτος απειλούν να εξαρθρώσουν τον κεντρικό επιχειρησιακό κόμβο των αντιδυτικών δυνάμεων στην περιοχή.
Η απομόνωση της Κίνας: Η σύγκλιση αυτών των παραγόντων αφήνει το Πεκίνο εκτεθειμένο, καθώς ο έλεγχος στις εμπορικές οδούς και την ενέργεια γλιστρά από τα χέρια του αυταρχικού μπλοκ.
Σύμφωνα με τον Avidan, η στρατηγική ευφυΐα των κινήσεων της Ουάσιγκτον και της Ιερουσαλήμ επαναφέρει την πρωτοκαθεδρία στη Δύση, οδηγώντας τον «ερυθροπράσινο άξονα» σε μια ιστορική φάση εσωστρέφειας και αποσύνθεσης.
Ακολουθεί η πλήρης ανάλυση:
Γεωπολιτική Ανακατάταξη: Η Ενεργειακή Κυριαρχία και η Κατάρρευση του «Ερυθροπράσινου Άξονα» το 2026
Προειδοποίηση: Ακολουθεί περιεχόμενο που θα σας συναρπάσει! Πρόκειται για μια δυναμική, σε βάθος γεωπολιτική ανάλυση.
Αν η σκέψη σας δεν είναι έτοιμη για ξαφνικές εκλάμψεις διαύγειας, στρατηγικής ευφυΐας και στιγμών τύπου «για δες πόσο ευφυείς είναι τελικά ο Τραμπ και ο Νετανιάχου», ίσως αυτό το κείμενο να μην είναι για εσάς.
Οι παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν έκπληξη, δέος και μια επείγουσα ανάγκη να εξηγήσετε τον IMEC στις ομαδικές σας συνομιλίες.
Η αυγή του 2026 έφερε μια σειρά από σεισμικές μετατοπίσεις στις παγκόσμιες ενεργειακές αγορές και συμμαχίες, γέρνοντας την πλάστιγγα αποφασιστικά προς τη δυτική τάξη πραγμάτων.
Στο επίκεντρο αυτής της μεταμόρφωσης βρίσκεται η νέα επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών στα πετρελαϊκά αποθέματα της Βενεζουέλας, σε συνδυασμό με την κατακρήμνιση των τιμών του αργού, την επιτάχυνση των εναλλακτικών εμπορικών διαδρόμων και την κλιμάκωση της εσωτερικής κρίσης στο Ιράν.
Αυτές οι εξελίξεις έχουν υπονομεύσει τον χαλαρό αυταρχικό συνασπισμό που συχνά αποκαλείται «ερυθροπράσινη συμμαχία» – μια σύγκλιση αριστερο-αυταρχικών κρατών («κόκκινο») και ισλαμιστικών καθεστώτων («πράσινο»), η οποία επεκτείνεται περιλαμβάνοντας τη Ρωσία, το Ιράν, την Κίνα και τους πληρεξουσίους τους.
Η δραματική σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, από τις αμερικανικές δυνάμεις, άνοιξε τα τεράστια πετρελαϊκά αποθέματα της χώρας στις αμερικανικές εταιρείες.
Ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε δημόσια ότι οι αμερικανικοί πετρελαϊκοί κολοσσοί, συμπεριλαμβανομένων των Σέβρον και Έξον, θα επενδύσουν δισεκατομμύρια για την αποκατάσταση των γερασμένων υποδομών της Βενεζουέλας, απελευθερώνοντας ενδεχομένως έναν «καταρράκτη» βαρύ αργού στις παγκόσμιες αγορές.
Η ζώνη του Ορινόκο στη Βενεζουέλα κατέχει μερικά από τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα παγκοσμίως και η ανανεωμένη παραγωγή θα μπορούσε να προσθέσει εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως τα επόμενα χρόνια.
Αυτή η εισροή επιδεινώνει μια ήδη υπερπλήρη αγορά. Στις αρχές Ιανουαρίου 2026, το αργό τύπου Brent διαπραγματεύεται γύρω στα 57 δολάρια το βαρέλι, με τις προβλέψεις να δείχνουν μέσους όρους κοντά στα 55-60 δολάρια καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, εν μέσω αυξανόμενης προσφοράς από χώρες εκτός ΟΠΕΚ.
Οι χαμηλές τιμές πλήττουν περισσότερο τη Ρωσία. Οι κυρώσεις, οι αναγκαστικές εκπτώσεις στο ρωσικό αργό Urals (το οποίο περιστασιακά υποχωρεί στα 35 δολάρια) και το υψηλό δημοσιονομικό κόστος παραγωγής, μείωσαν τα πετρελαϊκά έσοδα της Μόσχας κατά περισσότερο από 20% το 2025, ασκώντας πίεση στην πολεμική της οικονομία και καθιστώντας την οριακή παραγωγή ολοένα και πιο ασύμφορη.
Αντίθετα, οι παραγωγοί εξαιρετικά χαμηλού κόστους -η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες- παραμένουν ανθεκτικοί, μαζί με μια δυνητικά ανακάμπτουσα Βενεζουέλα.
Εδώ έγκειται η στρατηγική ευφυΐα του Οικονομικού Διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC).
Καθώς η προσφορά από τη Βενεζουέλα ενισχύει τη δυτική ενεργειακή ασφάλεια και πιέζει τις τιμές προς τα κάτω, ο IMEC παρέχει μια ισχυρή εναλλακτική λύση στην πρωτοβουλία της Κίνας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» και στις ευάλωτες διαδρομές που επηρεάζονται από την Τουρκία ή τις αναταραχές στην Ερυθρά Θάλασσα.
Συνδέοντας την Ινδία με την Ευρώπη μέσω των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας και του Ισραήλ, ο IMEC παρακάμπτει γεωπολιτικά «σημεία πνιγμού», προωθώντας παράλληλα την ενεργειακή και εμπορική ενοποίηση μεταξύ ευθυγραμμισμένων εταίρων.
Ο άξονας αντιμετωπίζει μια ακόμη σοβαρότερη απειλή από το Ιράν, όπου πανεθνικές διαμαρτυρίες -που διανύουν την έβδομη ημέρα τους (3 Ιανουαρίου 2026)- ξέσπασαν λόγω της οικονομικής κατάρρευσης και της διαφθοράς, εξαπλούμενες σε δεκάδες πόλεις και επαρχίες με απροκάλυπτα αιτήματα για αλλαγή καθεστώτος.
Μια πιθανή κατάρρευση θα «αποκεφάλιζε» έναν κεντρικό κόμβο στο δίκτυο των πληρεξουσίων και των συμμαχιών που στηρίζουν τη Ρωσία και την Κίνα.
Τελικά, αυτές οι συγκλίνουσες πιέσεις αφήνουν την Κίνα απομονωμένη, αντιμέτωπη με ένα συνεκτικό μπλοκ ευημερουσών δημοκρατιών και μετριοπαθών αυταρχικών καθεστώτων, ενωμένων από κοινά ενεργειακά, οικονομικά και ασφαλιστικά συμφέροντα.
Για την «ερυθροπράσινη συμμαχία», το 2026 ξεκινά καταστροφικά: ο έλεγχος στις τιμές της ενέργειας, τις εμπορικές οδούς και την εσωτερική σταθερότητα έχει χαθεί, διασπώντας τη συνοχή τους και σκοτεινιάζοντας τις γεωπολιτικές τους προοπτικές.
