ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Καθώς περνούσαν σειρά στις οθόνες της τηλεόρασης τα φέρετρα στην Ιταλία και Ισπανία στην ευρωπαϊκή γειτονιά μας, ένα ερώτημα με βασάνιζε: Πού είναι η Ευρ. Ένωση;
Πού είναι εκείνοι οι αξιωματούχοι της, που όταν κινδύνευαν ζωές σ΄ άλλα μέρη του κόσμου, έκαναν «επαναστάσεις» ζητώντας παρέμβαση της ΕΕ;
Πού χάθηκαν τώρα που χάνονται ζωές στη γειτονιά μας;
Τις προάλλες, εγκρίθηκε από το Ευρ. Κοινοβούλιο η πρόταση της Ευρ. Επιτροπής για μια πρώτη άμεση βοήθεια στα κράτη-μέλη (σύνολο €37 δισ. με €45 εκατομ. για την Κύπρο).
Πρόκειται για ανακατανομή κονδυλίων από άλλα ταμεία -τίποτα επιπρόσθετο- που αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό των αναγκών.
Στις προηγηθείσες συζητήσεις στήριξα την έκδοση ειδικού ομολόγου από την ευρωζώνη, η οποία θα δανειστεί η ίδια για να χρηματοδοτήσει τα κράτη με ανάλογους όρους.
Ο δανεισμός από την ευρωζώνη για τις μακροπρόθεσμες ανάγκες θα ελαχιστοποιήσει το κόστος με χαμηλότερο επιτόκιο, παρά να δανείζεται κάθε κράτος ξεχωριστά.
Αυτή είναι η κοινή θέση εννέα κρατών-μελών (Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία κ.ά.).
Επιπλέον, παρέθεσα την πρόταση μου να μπορούν τα κράτη να διοχετεύουν στο μέγιστο ευρωπαϊκά κεφάλαια απευθείας (π.χ. προς πρόσωπα, εργαζόμενους ή επιχειρήσεις) χωρίς ενδιάμεσο όπως τράπεζες.
Κάθε κράτος να αποφασίζει με βάση τις δικές του συνθήκες και όχι να εμφανίζεται η βοήθεια στις τράπεζες ως βοήθεια στα νοικοκυριά για να μπορούν να δανειστούν με … «καλούς όρους»!
Οι θεατρινισμοί δεν μπορούν να συγκαλύψουν την έμμεση στήριξη προς τις τράπεζες πάλι, που διασώθηκαν στην πλάτη του φορολογούμενου, ενώ οι παρανομίες τους με καταχρηστικές πρακτικές/όρους τυγχάνουν διαχρονικής «ανοχής».
Πάντως, η απουσία της Κύπρου από το «μέτωπο των εννέα» είναι ανεξήγητη τόσο για λόγους καταμέτρησης αυτή την κρίσιμη ώρα, όσο κυρίως για λόγους ουσίας.
Η Κύπρος υπήρξε θύμα βάναυσης μεταχείρισης από την ευρωζώνη και συνυπολογίζοντας ότι ο ευρωπαϊκός νότος με Ελλάδα-Γαλλία υπήρξε διαχρονικά ο φυσιολογικός μας σύμμαχος σε πολλά καυτά θέματα, η απουσία μας από το «μέτωπο των εννέα» απογοητεύει.
Με την ανθρώπινη καταστροφή σε εξέλιξη, όντως «ετούτη η Άνοιξη δεν είναι σαν τις άλλες».
Η ΕΕ θα αντιμετωπίσει την οργή των πολιτών, ιδιαίτερα σε κράτη όπως η Ιταλία, που την ώρα του θανάτου αισθάνθηκαν την απουσία της και επιπλέον, συνεχίζεται η μυωπική στάση του Γερμανικού πυρήνα που οδηγεί την ΕΕ σε πολιτικό σεισμό.
Το «μέτωπο των εννέα» αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία των πολιτών και οικονομιών στην ΕΕ και την ελπίδα ότι η ρήξη θα αποτελέσει ευκαιρία για μια Άνοιξη με επαναπροσανατολισμό και με στενότερη σύνδεση απέναντι στους εχθρούς, αόρατους και ορατούς.
